Zuid Laos en de Vietnamese maffia
De prijsvraag:
Jullie blijken Thijs nog goed te kennen, het ging inderdaad over eten… Hij vraagt 2 seconden nadat we ‘s ochtends wakker zijn geworden: wat en waar zullen we gaan eten? Of: ik heb honger, jij ook?
En de winnaar is…. trommelgeroffel… onze trouwste fan: Marrit! Bij deze Marrit: Thijs vraagt net wat voor lekkers we dan gaan eten..
Woensdag 26/3
Voor het eerst in twee maanden MOETEN we vandaag dingen doen. Zo moeten we onze Vietnamese visa regelen, aan dollars zien te komen en onze vlucht van morgen bevestigen. We weten het, het is een beetje valsspelen een nationale vlucht nemen, maar 18 uren in een nachtbus zien we niet zitten. Morgen vliegen we dus vanaf Vientiane (de hoofdstad) naar Pakse. Maar eerst doen we een bakje bij de Joma. In de rij komen we voor de 3e keer een Nederlands stel tegen, waarmee we gezellig ontbijten om vervolgens aan onze ‘verplichtingen’ te voldoen. Alles gaat weer heerlijk typisch op zijn Lao (mannen kijken hoe vrouwen het werk doen), maar zeer voorspoedig. Nog altijd erg optimistisch besluiten we een wandelroute te doen. Lao nemen het allemaal niet zo nauw. Daar kunnen wij veel van leren, zeggen we vaak tegen elkaar. Maar soms valt hier óók wel eens wat te leren, komen we achter. Want tijdens onze wandeling vinden we een SLECHT gekopieerde Arc de Triomphe. Blijkt dat de Lao een hele lading asfalt gekregen hadden van de V.S. om de ernstig verouderde landingsbaan van het vliegveld te vervangen (asfalt als goedmakertje voor 9 jaar non-stop bombarderen, leuk cadeau). Maar een lange streep plakken op een oude streep is natuurlijk helemaal geen leuke knutsel uitdaging! De Arc de Triomphe is daar het creatieve, veel functionelere, resultaat van. En als je er dan nog eens wat moois van maakt! Zucht…
Na anderhalf uur wandelen gooien we de handdoek in de ring. Het is gewoon véél te heet. Maar omdat we het waard zijn, mogen we een middag hangen in het superdeluxe zwembad van een superdeluxe hotel! We meten de temperatuur en in de schaduw blijkt het 36 graden te zijn. In de zon schiet ie naar 50 en verder dan dat kan onze meter het niet aan. Ook de Lao hebben het moeilijk, ze zuchten allemaal zwaar en een enkeling heeft zelfs één zweetdruppel!!! Wow. Snel nemen we een duik en komen we erachter dat Nienke beter is in koprollen maken onder water dan Thijs. Bonus.
Donderdag 27/3
Om 04:15u staan we netjes beneden, nadat we gister 2 keer gevraagd hebben of een taxi ons naar het vliegveld kan brengen om 04:30u. Bij de 2e keer werd er een beetje snauwerig gereageerd. We zeiden nog tegen elkaar; ohjah, misschien zijn het niet allemaal randebielen die ‘ja’ zeggen wanneer ze ‘nee’ bedoelen.
Goed, we staan dus een kwartier eerder beneden dan afgesproken en de fam moet nog wakker worden.
Jochie: ‘What you want?’.
Thijs: ‘We asked for taxi now, yesterday’, (toegegeven, dit is een lastige zin).
Jochie: ‘Yes, 08:30u’.
Thijs: ‘No, now, 04:30u. We check in at 05:00u’.
Jochie: ‘No, (en hij schrijft 08:30 op een papiertje) look’.
Thijs: ‘No, we want airport now’
Jochie: ‘You write yesterday this (en laat ons het papiertje dat hij net zelf heeft geschreven zien!)…
Thijs en Nienke: *zucht*
Nienke: ‘Call your boss’.
Jochie rolt met ogen, maar belt en 10 min later zitten we in de auto van ‘the boss’ (dus die van het hotel, niet die van Nienke) en om 05:00u staan we netjes op het vliegveld.
Alles moet gescanned worden en gestickerd met de text ‘security checked’ worden, maar als we daar doorheen zijn beseffen we allebei dat onze zakmessen nog in de handbagage zit.. Yess, dat wordt gijzelen geblazen!
We starten wat hobbelig, (wat is de startbaan slecht zeg, hoe komt dat nou weer? Oh ja…). De vlucht zelf is prima en 70 min later landen we zonder horten of stoten in Pakse. Aldaar dezelfde oplichterij as usual. Voor 40.000 kip (dikke 3 euro) worden we van het vliegveld naar het bustation gebracht (duurt 8 min) en voor 60.000 kip (dikke 5 euro) zitten we 3 uren in de auto naar Four Thousand Islands (Si Phan Don). Omdat we wit zijn moeten we voorin (logische redenering) en hoewel we het eerst jammer vinden dat we niet tussen de locals mogen zitten, zijn we achteraf blij. Als we uitstappen zien we dat de hele vloer van de pick-up onder een laagje kots met brokken ligt. Jammie.
Sinds Pakse regent het al behoorlijk, dus we krijgen zeiknatte backpacks terug, en plaatsen onszelf in een bootje richting Don Khon (1 van de 4000 eilandjes). We kiezen als slaapplaats een oud frans hospital uit. Omdat het nog steeds bewolkt is besluiten we het er snel van te nemen. We gaan de oude treinroute lopen naar het zuiden van het eiland. Mooi hoor. Lekker stevig lopen we door, totdat er na een uurtje wat voor ons over de weg schiet. Huh? Nou jah, zal wel. Na een paar minuten weer! Het leek iets roods te zijn. Hmm.. Rustig verder lopen. En dan zien we het. Thijs’ worst nightmare: (giftige) schorpioenen!!
We maken dus rechtsomkeer, zien er nog 1 en lopen snel naar het ‘toeristischere & dus schorpioenlozere’ route naar de watervallen. Deze zijn mooi, maar niet zo in vergelijk met die in Luang Prabang.
Terug in ons hotel kletsen we met een finse meid waarmee we ‘s avonds uit eten gaan. We bespreken onze landen, opvallend veel overeenkomsten. Als de zon net onder is, komen er ineens miljoenen kleine wormpjes met vleugels te voorschijn. Een plaag! Ze vliegen super ongecontroleerd en we (ok, alleen Nienke) worden er een beetje hysterisch van. Zo snel als ze te verschijnen, verdwijnen ze ook weer en wordt er weer wat ontspannen.
Vrijdag 28/3
Na een roerige nacht (een muis had de pindakoekjes gevonden) besluit Thijs te gaan fietsen over de eilanden in de buurt. Nienke past daarvoor (véél te heet) en gaat lekker lezen in ‘de zwarte met het witte hart’.
‘s Avonds is het nog steeds broeierig heet en de ventilator houdt er om 22:00u helaas weer mee op (hier is alleen stroom van 18:00u tot 22:00u) en wordt slapen een droom voor Thijs.
Zaterdag 29/3
Om 08:00u stappen we in de boot, we gaan weer naar Pakse. Op de pier worden we via het welbekende ‘Where you go’ (schreeuwend, deze vraag moet met minstens 140 decibel gevraagd worden, anders snappen wij stomme falang –buut’nlanders- het niet) steeds verder het dorp ingeleid totdat we denken in het ootje te zijn genomen. Maar dan ineens is daar toch een pick-up met plek voor 12 mensen. Als we met zijn 26en zitten vertrekken we..
Drie uur later (en 30.000 kip lichter, zie 27/3) arriveren we in Pakse. Bloedheet maar verbaasd over de vriendelijk mensen hier mogen wij in de enige bus naar Tat Lo gaan zitten tussen tig pick-ups. Yes!
Nienke struint nog even over de markt. Voor een watermeloen en wat brood, moet eerst 5.000 kip in totaal betaald worden. Maar snel wordt ze gecorrigeerd door een voorbijganger die weet dat wij barsten van het geld en besluit dat het 10.000 moet zijn. Nou jah, hij heeft eigenlijk wel gelijk dus Nienke doet net alsof ze achterlijk is (niet heel moeilijk) en betaald gewoon 10.000 (0.75 cent).
Aangekomen in Tat Lo ontmoeten we 2 gezellige meiden waarmee we ‘s avonds wat eten.
Zondag 30/3
Ook hier in Tat Lo zijn watervallen waarin weer gezwommen mag worden dus dat leek ons een leuke dagbesteding. We lopen eerst zo ver mogelijk naar boven om vervolgens via de stapstenen naar de andere kant te komen. Halverwege glijdt Thijs uit en verdwijnt de helft van zijn been tussen de stenen. We schrikken ons te pletter natuurlijk, maar gelukkig is ‘slechts’ de nagel van zijn grote teen losgewipt. Na nog een klein ongelukje (we verliezen onze slippers maar gelukkig is daar een lenige Lao die over de stenen rent om ze te onderscheppen..) houden we het voor gezien en gaan we lekker lezen bij het hotel.
Maandag 31/3
Onze visa zijn weer bijna afgelopen dus moeten we richting grens. Zeker omdat schijnt dat de bus soms wel en soms niet rijdt. Ja, daar kunnen we dus niets mee. In de pick-up worden we verrast. Waren we al onder de indruk van de 26 mensen die erin passen, wordt dat record ook nog verbroken!! Op zijn hoogtepunt zitten we met 34 man op/in/aan de pick-up! In de regen!! We vinden het wel lachen, zeker omdat we na 15 min overstappen op een vip bus (vip betekent hier airco op zijn allerhardst). Drie uurtjes later zijn we alweer in Attapeu. Zo das snel. Attapeu blijkt een soort Annen/Boelenslaan te zijn en omdat we tv hebben.. Nou jah. Je begrijpt hem.
Dinsdag 1/4
Yes, de bus rijdt! Optimistisch lopen we richting de enige bus die we zien als we abrupt gestoord worden: ‘You You, misters (bedankt), here here’. Dus we draaien om en daar staat ook een busje. Maar dan een kleintje, voor 6 personen. We denken even, nee he. De lonely planet zegt dat het 12 uren duurt naar Pleiku, Vietnam en we kennen het reizen hier: vol = nooit vol genoeg. Maar het valt mee, er komen 4 anderen bij. Drie die heel onderdanig zijn jegens de 4e en de vierde die heel onaardig naar ons doet. Gek vinden we, we lachen zo vriendelijk. Misschien is dit wel de Vietnamese Maffia zegt Thijs nog.. Haha, zitten we met Don Corleone in de bus, lachen we. Na een minuut of 10 spreekt Don Corleone en echt waar, hij sprak net zo!! Met een hele rauwe stem en alleen in de gebiedende wijs.
Iedere keer als we stoppen valt ons op dat iedereen kruipt voor onze Don en als hem ook nog eens geld wordt gegeven en we binnen 5 min door de grens zijn (wat normaliter minstens 2 uren duurt) besluiten we dat we echt tussen de maffioso’s zitten. Zelfs douaniers (het normaal zo arrogante volkje) kwamen onderdanig Don een handje geven, zenuwachtig lachend.
Dan vragen ze waar we heen gaan. Kon Tum. Jullie? Da Nang. Hmm.. daar willen wij ook heen. Ze bieden aan ons mee te nemen en vlak over de grens staat een ‘echte’ auto op ons te wachten. Spiksplinter nieuw met alle extra’s. VET! We zijn echt bij de maffia!
Ze nodigen ons uit voor eten en dat nemen we natuurlijk aan (anders schieten ze ons dood) en genieten van het heerlijke maaltje (anders schieten ze ons dood).
In Da Nang hebben we weer even een cultuurschok. Wat een haast allemaal! Iedereen rijdt roekeloos, al toeterend, op een scooter/motor en oversteken lijkt niet een goed idee.We nemen een lekker duur hotel (geen zin in einden lopen in deze chaos) en zijn blij verrast door de luxe. Al is het niet onze stijl, deze kamer (of moeten we zaal zeggen) is fantastisch! We verkennen Da Nang per voet, sterven 1000 doden en gaan terug naar het hotel. Thijs zijn voet doet toch behoorlijk zeer en als Nienke er verplicht aan moet ruiken, besluiten we morgen naar de kliniek aan de overkant van de straat te gaan (shit, moeten we oversteken).
Woensdag 2/4 en donderdag 3/4
Het is inderdaad geinfecteerd, aldus de Filipijnse dokter. Ze moet een gat boren in de nagel om het pus te kunnen draineren, Thijs moet 7 dagen aan de antibiotica en een paar keer per dag een zoutbad nemen. En, waar mogelijk, een beetje rust nemen als kan. Omdat we nu toch in een heerlijke kamer zitten met banken en stoelen, besluiten we hier te blijven. Ondanks dat Da Nang niet een hele denderende stad is. Inmiddels ziet de teen er een stuk beter uit, de geur is weg en hij doet niet meer zeer.
Gelukkig hebben we een goeie supermarkt ontdekt en kunnen we lekker zelf cateren.
Morgen (4/4) blijven we nog een dagje rondhangen om overmorgen 5/4 naar Hoi An te vertrekken. Gaan we kijken of Vietnam net zo mooi als het door ons geliefde Laos…
Liefs,
Thijs en Nienke
P.s. de tickets naar Kuala Lumpur (het islamitische Maleisie) zijn geboekt. Willen jullie Geert even vragen of ie wil dimmen?
April 3rd, 2008 - Gepost in Vietnam | | 7 berichten
7 reacties op ' Zuid Laos en de Vietnamese maffia '
op April 3rd, 2008 at 3:49 pm
heyhey,
Laughing my ass off!!! Begin nu toch echt wel een beetje “janloers” (haha) te worden. Het is hier ook zo koud!!
Nou, succes met de teen (wat weer een ranzig verhaal, ruiken?!) en hope you enjoy the room!!
Doeidoei!!
XM
op April 3rd, 2008 at 3:49 pm
Toevallig! Had je net gemaild, Nien, en toen zag ik jullie update
Goede verhalen weer! ‘t Wordt steeds spannender met maffia, schorpioenen en scootermonsters!
Mooie foto trouwens van de vissers. Heb je er niet een van de teen? Nee hoor, geintje! Ben blij dat de infectie onder controle is.
Viel Spass en tot gauw! xxx
op April 3rd, 2008 at 3:56 pm
ps: kan er ook gecorrespondeerd worden over de uitslag van de prijsvraag? Of is Thijs ineens een zoekwonder geworden… *-)
XM
op April 3rd, 2008 at 5:11 pm
Bonjour,
Jesss, weer een update, altijd een welkome onderbreking. Hartstikke leuk om te lezen wat jullie allemaal mee-/doormaken.. Tot de volgende update!
Liefs
op April 4th, 2008 at 6:48 am
Heej,
Wat een avonturen allemaal! Hoe komen jullie elke weer in die gekke situaties (maffia, teennagel er half af, enzo) terecht? Ga in ieder geval zo door, want wij genieten ervan en herinneringen herleven!!
Doe de groetjes aan de lieve familie in Hoi An.
Groetjes Hette & Rolien
op April 4th, 2008 at 9:03 am
bedankt voor jullie leuke kaartje! Fijn te horen dat alles goed met jullie gaat en dat jullie ervan genieten.
Liefs Alain en Femmelien
op April 4th, 2008 at 10:06 am
Oh my god, ik heb gewonnen!!!!! Wat een mooi moment! Thijs, ik zou zeggen: curry??
Mooie verhalen weer. Voorzichtig met die voet van Thijs, straks moet ie afgezet worden.. Eng! En wat tof van de maffia! Moest denken aan die ene film Nienke, met die maffiabaas die zo onduidelijk praat dat niemand hem verstaat. Klonk Don ook zo?
Ik ben benieuwd wat jullie verder van Vietnam vinden! Ik stel voor dat er binnen 2 weken weer een nieuwe update op de site komt!
Oja, ik ben ook nog steeds in afwachting van mijn kaartje.. Spannend!
Spreek jullie gauw, dikke kussen!