Hanoi(ing) en omgeving
Lieve allemaal,
Woensdag 16/4
Na een heerlijke ochtend en middag zwemmen in wederom een duur hotel, vertrekt om 17:00u de slaapbus. We zijn blij verrast hoeveel comfort er in zo’n bus zit! Ondanks dat we niet naast elkaar liggen, de benen iets moeten optrekken en er een Vietnameze dame naast Thijs zit te tetteren (zodat Nienke alles 80 keer moet herhalen), hebben we het best naar ons zin. Zo teruglezend beseffen we dat onze eisen waarschijnlijk een stuk minder hoog liggen dan voorheen.
Donderdag 17/4
Vroeger dan we dachten komen we aan in Hanoi. Het hotel waar we geboekt hebben (wat we normaal nooit doen, maar we waren een beetje bang gepraat voor deze enorme stad), is een vies stinkend ding. Maar omdat we geen tijd te verliezen hebben (we willen dingen ZIEN!), checken we toch in.
Eerst brengen we een bezoekje aan Ho Chi Minh, die al sinds 1969 gebalsamd in een mausoleum in de stad ligt terwijl hij duidelijk vermeld heeft dat ie gecremeerd wilde worden. In rap tempo mag je even bij hem langs lopen en eigenlijk ziet hij eruit als een wassenbeeld van Madam Tussauds. Geintrigeerd door dit beeld, besluiten we zijn museum ook te verblijden met een bezoek van ons. Omdat de lonely planet er 3 regels aan spendeerd nemen we een gids, echter spreekt deze gids zo zachtjes dat ik de helft niet goed versta, misschien kan Thijs het me buiten uitleggen. Als we naar buiten lopen vraagt Thijs doodleuk of ik dit-dit en dat verstaan heb.. 
. We hebben nu dus meer vragen dan voordat we het museum inliepen. Met het boek dat we kopen (Saigon, Anthony Grey) hopen we antwoorden te krijgen. We bekijken nog een paar tempels, zijn onder de indruk en blij dat Hanoi meevalt.
Op het treinstation proberen we de dame achter het loket zover te krijgen dat ze ons soft-sleaper bedden verkoopt. No lucky zegt ze. Allemaal uitverkocht. Oh, een dag later dan? Nee. Nog 1 later? Nee. Oh, wanneer dan wel? Never again!!! Apart aangezien de trein achter haar staat en we de bedden kunnen zien. Ze is niet bepaalt behulpzaam en aangezien ze achter glas zit (en we haar dus niet over de toonbank kunnen trekken), laten we het erbij. Samen met een Amerikaans stel kopen we treinkaartjes bij een Australisch hostel, duurder natuurlijk, maar iig wel comfortabel en betrouwbaar. We hebben een cabine met zijn vieren en spreken af gezamelijk te reizen.
Terug in de kamer komen we erachter dat alles stuk is (tv, koelkast en airco), maar als we het uitleggen (en korting vragen want hier willen we eigenlijk geen 6.5 euro voor betalen… 
) snappen ze er niets van en denken wij laat maarrrr…
Vrijdag 18/4
Om 9uur wordt er aangeklopt. Of we de kamer willen verlaten want er komt een familie en die passen alleen op deze kamer.. Nou jah, vooruit. We vonden het toch al een vies ding en veel slechter dan dit kan het toch niet worden. Wel dus. Als we via de douche, keuken en achterplaatsje in onze bergkast komen, loopt er een enorm kakkerlak over de grond. No problem, zegt meneer de eigenaar en trapt hard op het beestje. Het gekraak doet ons het nekhaar rijzen en Thijs zegt: yeah no problem, bye bye. Natuurlijk helemaal teleurgesteld dat we vertrekken denkt meneer er nog even een slaatje uit te slaan. De 6,5 euro is ineens 7,70 euro geworden! JA DOEIIII!!! Na een verhitte discussie gooit Nienke de 6,5 euro in dong op de bali en smeren we hem. Op straat houden we een taxi aan, wijzen op de kaart waar we heen willen (het hotel waar de amerikanen slapen) noemen de straat in ons beste Vietnamees (met een supergulle glimlach erbij) en bespreken de boel nog eens. Als we opkijken zitten we ineens helemaal aan de verkeerde kant van Hanoi. Bij navraag zegt ie dat wij deze straat zeiden. Jah, maar we wezen toch hierheen? En dan pakt meneer de taxichauffeur ineens zijn bril erbij!!! ZEG DAN NIET: ja ik begrijp het! Hij wil alleen verder rijden als we het dubbele betalen. ‘No, you bring us good, or we no pay at all’, zeggen we op ons beste Engels en we staan 30 seconden later op straat. Zucht.
Gelukkig is ons nieuwe hotel heel mooi en zijn de mensen heel lief voor ons. Omdat we ‘low on literature’ zijn, bezoeken we flink wat boekenwinkels en nu hebben we natuurlijk teveel boeken. Maarjah, we zijn ook al een stuk gespierder dan voorheen (denken we positief), dus sjouwen met die hap. De rest van de dag ontwijken we de verkopers van ananassen, bananen, zippo’s, ritjes in de taxi/fiets/tuk-tuk en drinken we lekkere smoothies.
Zaterdag 19/4 + zondag 20/4
We ontdekken ons nieuwe favoriete chill-out (en die heb je echt nodig in het chaotische Hanoi) en drinken heerlijke smoothies. Verder slenteren we wat door de stad, wat ongeveer zo gaat:
Thijs: NIENKE, KIJK UIT!
Nienke: WAAR? WAAR?
Thijs: DIE SCOOTERS EN DIE BUSSEN!
Nienke : KIJK UIT! DIE MEVROUW PROBEERT EEN MANDJE AAN JE TE HANGEN (twee manden verenigd door een stok, waar je dan vervolgens dongen voor moet betalen om te mogen dragen)..
Om 21:15u nemen we de nachttrein naar Sapa, met Jason & Debolina. Een, naar het schijnt, prachtig bergdorpje vanwaar wandeltochten door de bergen worden georganiseerd. De treinrit is super, alleen komen we wel 2 uren te vroeg aan! Ja, daar kan de NS nog een puntje aan zuigen. Omdat het dus nog zo vroeg is (07.30u) besluiten we na het ontbijt nog even een uiltje te knappen voordat we de ‘trekking’ gaan boeken. De rest van de dag zijn we nog vrij en besteden deze aan eten, drinken en kletsen met Jason en Debolina. Super gezellig stel, de tijd vliegt.
Maandag 21/4
Al om 09:00u begint het gesjouw. Omdat we de moeilijkere (en dus minder toeristische versie) van de trekking nemen (niet omdat Nienke ineens heel sportief is J), zijn we binnen enkele minuten helemaal alleen met onze gids, Mai, geboren en getogen als Black Hmong in een klein bergdorpje verderop. Alhoewel, helemaal alleen.. Er lopen 5 Hmong vrouwen (1 met baby achterop) mee en een meisje van 7. Ze zijn heel vriendelijk, vragen ons vanalles (what’s your name? How old are you? Do you have brothers/sisters? Etc) en helpen ons door hun handen aan te bieden bij de wat moeilijkere stukken. Terwijl Nienke in een dergelijk ritueeltje is verwikkeld met To, ziet ze vanuit d’r ooghoek dat Thijs het hof wordt gemaakt. ‘You are very handsome’, terwijl ze hem een van varens gevlochten van hart geeft. Hey! Afblijven! Dit alles heeft natuurlijk niets te maken met het feit dat ze aan het einde van de rit wat aan je willen verkopen.. Nee, dat is te doordacht, ze is echt op Thijs.. Vlak daarna krijgt ook Jason een hart. Onze mannen worden onder onze ogen gewoon geschaakt! Maar niet lang daarna krijgt ook Debolina wat aangeboden. En tegen lunchtijd is ook Nienke niet meer van een struik te onderscheiden door alle decoraties.
Opvallend veel kinderen rennen rond in de dorpjes, zeker in verhouding met het aantal volwassenen. Er is ‘s avonds ook niet echt veel te beleven, dus trekken we onze conclusies. We horen dat men hier niet goed begrijpt hoe je zwanger raakt. Het overkomt hun letterlijk, ‘ben ik nu alweer zwanger?’ De overheid is bezig met voorlichting, maar dat komt in deze uithoek niet helemaal aan.
Na 7 uren bergbeklimmen/bergafdalen en prachtige vergezichten te hebben gezien, duiken we de rivier (heren in hun slipjes, dames volledig gekleed) in en laten ons een stukje met de stroming meesleuren, heerlijk. Nu hebben we de rijstterassen vanaf elke positie bekeken, vooraanzicht, zijaanzicht, onderaanzicht, helikopterzicht. En pas na het douchen voelen we hoe ontzettend vermoeid we zijn! Vanavond doen we een homestay. Er wordt mee geadverteerd als zijnde een avond leven als de Hmong, maar het is eigenlijk niets meer dan een iets minder luxe guesthouse. Wij vieren slapen er met nog een Autralisch Koppel, een Amerikaanse dame (wel zo’n overdrevene) en twee Nederlandse jongens uit Utrecht. Het eten is heerlijk en na het eten zet Mai ‘Happy Water’ op tafel.. Rijstwijn. Samen met de gidsen van de andere groepjes proberen ze ons dronken te krijgen met een drankspelletje. En ondanks dat Nienke vaak moet drinken, tikt de wijn niet aan. Echter wel bij de gidsen, die nu hun ranzigste Engels op tafel gooien .
Dinsdag 22/4
De tweede dag van de trek. Vandaag lopen we slechts 16 km.. Het is wat bewolkter dan gister (maar niets belemmerd het zicht) dus dat loopt wat lekkerder. We bezichtigen het huis van Mai (we voelen ons vereerd), zien een prachtige waterval en sjouwen ons (ok, Nienke) te pletter.
Om 14:00u komen we op de laatste plek aan en daar storten we neer, (hopelijk) 10 kilo lichter en knalrode hoofden (ok, weer alleen Nienke). We krijgen een Pho (hmmmm, noodlesoup) en bergen fruit. We worden teruggebracht naar het hotel waar we enorm rustig aan douchen en herpakken zodat we in 35 min moeten eten omdat de bus naar de trein alweer vertrekt.
Buiten het restaurant blijkt het te zijn gaan regenen en om de een of andere reden vinden we dit heerlijk. Doet ons aan Nederland denken.
Veel te vroeg op het station spelen we een potje Yahtzee met de Nederlandse jongens op de grond voor het station, voordat we weer onze cabine opzoeken.
Woensdag 23/4
Om 04:30u staan we al in Hanoi. Alleen het Backpackers Hostel (waar we de treinkaartjes gekocht hadden en onze tassen hadden opgeslagen) is open en we klieren wat op de computers en met elkaar als om 07:00u eindelijk ons hotel open gaat. En ja hoor, ze hebben het weer eens verkloot. Jason & Debolina’s reservering staat er nog wel in, maar de onze niet. Terwijl we dit toch zeker 3 keer bevestigd hadden. En nee, er is geen kamer vrij. We moeten wachten. J&D ook, dus das wel gezellig. Om 09:00u is er dan wel een kamer vrij maar alleen die helemaal bovenin. Ondanks dat de benen direct schreeuwen: neeeeeeeeee, nemen we hem toch en slapen even een uurtje bij. Als we dan door de gangen lopen blijken wij de enige gasten te zijn, in het hele hotel. Liegbeesten.
De rest van de dag eten en drinken we weer gezamenlijk en aan het eind van de avond moeten we afscheid nemen.
@ Jason & Debolina; you probably saw that we mentioned your names a couple of times on this website, wonderful things of course (don’t learn Dutch) . We had a really good time with you and hope we will see you soon again!
Donderdag 24/4
Vandaag stond weer eens in het licht van culturele bezichtigingen. Allereerst zijn we naar Hoa Lo Prison museum (Hanoi Hilton), waar John McCain gevangen heeft gezeten tijdens de Vietnam oorlog (of zoals de Amerikanen zeggen: The American War). Zeer indrukwekkende gevangenis, wat een hel moet dat zijn geweest voor een ieder die hier gezeten heeft. De Amerikanen hebben een gedeelte van het hotel gesponsored en daarmee bedacht dat ze ook hun eigen zaaltje mochten hebben. De propaganda schiet ons in het verkeerde keelgat. Mega geirriteerd gaan we op zoek naar iets dan ons blij zal maken! Tess vertelde ons al in geuren en kleuren over ‘het vietnamese waterpoppen theater’ en we kopen kaartjes. Hilarisch is het inderdaad het enige goede woord. De musici links van het toneel lijken zo verveeld, dat ze elk moment dood kunnen neervallen, de verf van de poppen bladerd wat af en al de touwen onder water komen af en toe boven. Maar we zijn er helemaal melig van geworden en maken allemaal plannen over hoe we dit in Ho Chi Minh City (voormalig Saigon) weer dunnetjes over doen.
Vrijdag 25/4 + zaterdag 26/4 + zondag 27/4 + maandag 28/4
Om 07:45u stappen we in de bus om in 3 uurtjes in Halong City aan te komen. Aldaar nemen we een prachtige boot om ons 3 dagen, 2 nachten te vermaken in het prachtige Halong Bay. Er bestaan vele mythen over de Halong Bay (Long betekent draak), welke we uitgesproken besproken hebben (zie de link), maar het ziet er echt uit alsof een draak is neergekomen op dit stuk land en de boel onderwater heeft doen lopen. Helaas voor ons was het erg mistig tijdens onze dagen. Het gaf een spookachtig aanzicht, waarvan we echt genoten zouden hebben als we een leuke groep aan boord hadden. De groep bestond uit 2 canadezen, 2 fransen, 3 israeli en een koreaan. Zelfs de gids is niet ons type. Hij pakt iedere aanleiding om te vermelden dat hij vroeger dingen anders deed, maar nu was hij eerlijk maar arm (LB, denken Thijs en ik). Om de grappen die ze maakten konden wij wel huilen en de sfeer was echt pijnlijk..
Zo gauw als we kunnen zonderen we ons af, totdat we weer gevonden worden. Uiteindelijk blijkt alleen onze cabine veilig te zijn voor dit gespuis.
‘s Middags hebben we nog een mooie grot bekeken met stalagtieten en stalagmieten en prachtige neon kermislichten. Verder kayakken we (met nog ongeveer 100 andere toeristen) een ommetje (en winnen we een race snelkayakken tegen mr guide) en eten heeeeerlijk op de boot.
De volgende dag zien we een mangrove bos (na Venezuela moeten we zeggen mangrove struikjes) en nog een grot. Dit keer zonder neonlichten en das een hele verbetering. Dan worden we vrijgelaten en ‘lopen we steeds de rest van de groep mis’, wat nog een hele opgave blijkt (vooral de Koreaan lijkt ere en sport van te hebben gemaakt om op elke hoek te gaan staan).
We gaan lekker op een terrasje bij de baai zitten en vragen naar het postkantoor. Lichtelijk geirriteerd verteld de serveerster dat ze het niet weet. Maar als we ons omdraaien blijkt het gebouw ernaast levensgroot postoffice te heten! Zal nu misschien eens een combi zijn van (terrechte) geirriteerdheid vanuit het vietnameze meisje die denkt: KIJK EENS UIT JE DOPPEN en het cultuurtje van machtspel (ik weet iets dat jij wil weten maar ik vertel het je lekker niet).
De volgende dag varen we weer naar de vaste wal en zijn voor het eerst blij Hanoi te zien. Ondanks dat het een vieze stad is die echt uit haar voegen aan het barsten is terwijl je ernaar staat te kijken, voelen we ons langzamerhand een beetje thuis hier. Onze vlucht vertrekt pas 3 mei naar HCMC (Ho Chi Minh City), maar we vermaken ons hier wel!Bedankt weer voor jullie vorige reacties, super leuk! We denken aan jullie!
Kussen Thijs en Nienke
P.s. Thijs is heel druk vandaag, want we gaan vanavond eindelijk weer eens naar de Kentucky Fried Chicken! (Ron en SJ? Waar blijven die zusterbedrijven van jullie?)
April 28th, 2008 - Gepost in Vietnam | | 7 berichten
7 reacties op ' Hanoi(ing) en omgeving '
op April 28th, 2008 at 12:20 pm
Ik ben de eerste!
Mooi verhaal weer. Moest ook lachen om de inside-joke; hmmm, noodlesoup, haha.
Helaas kan ik wegens dat virus de foto’s niet bekijken, baal ik van! Maar dat komt dan wel bij iemand anders.
Wat zijn die mensen vervelend zeg! Is het zoveel moeite om dan even dat postkantoor aan te wijzen?? Zou zin hebben om dat meisje weer op te zoeken en haar te bedanken. Doos. Maar ze hebben idd waarschijnlijk slechte ervaringen met al die Amerikanen en andere vervelende toeristen.
Nou, keep up the good work!!!
kusjes
op April 28th, 2008 at 12:30 pm
Haaaai! Leuke update weer, te gek dat jullie zo populair zijn daar (en dat de bloemen en complimenten niks te maken hebben met het oog op ‘you buy from me’
). En I LOVE de foto van Nienke en de rest van het feestende, bruisende gezelschap op de boot 
Dikke kussen!!
op April 28th, 2008 at 1:03 pm
Moi!
Eerst utrecht ff afwachten… Back to the scription!
Mooie foto’s, mooie verhalen. Hier same old… Hoewel ik wel een baan in Antwerpen aangeboden heb gekregen
Enjoy!
Baiii
op April 28th, 2008 at 2:41 pm
Mooie verhalen hoor! x
op April 28th, 2008 at 3:32 pm
Wanneer komen jullie weer terug, heb het wel een beetje gehad met die verhalen van jullie!! Wij hebben dit weekend ook een reis gemaakt. Voor het eerst met z’n drieen naar Lauwersoog, hihihi. Was ook een hele belevenis. Genietze en ik kijk weer uit naar jullie volgende verhaal
op May 2nd, 2008 at 10:11 am
Luitjhes! Beetje late reactie maar ik zat met een zware post-koninginnedag reactie in het hoofd. Mooie verhalen weer, en Thijs: je ziet er MEAN uit! nice!
op July 14th, 2008 at 7:35 am
Goede morgen daar in het verre oosten,
Zaterdagavond zijn Klaaske en ik bij Anneke en Win op bezoek geweest. Dat moest ook wel eens want het was heel lang geleden. Natuurlijk worden dan de kinderen en kleinkinderen (inclusief toekomstige) besproken. Dus vandaar dat ik deze site maar eens bezocht heb. Wel indrukwekkend wat jullie allemaal beleeft hebben. Ik ben een beetje jaloers maar aan de andere kant lijkt het me ook erg vermoeiend en inspannend. Probleem lijkt mij hoe je dit voor de toekomst wil vastleggen. Er zullen veel foto’s gemaakt worden en dan alle teksten maar misschien lukt dit wel met de moderne media.
Ok ik moet weer aan het werk.
We volgen jullie site en laten wel een berichtje achter. Veel plezier.
Klaaske en Jur Olthof