Duiken, dieren en doodgaan
We weten het, het was weer een tijdje geleden. Maar de klok tikt zo hard op het moment en internet is ECHT een drama hier.. Desalniettemin, een update voor jullie, we doen ons best!
We waren gebleven bij: Vrijdag 6/6, Kota Kinabalu (Borneo)
Iedere ochtend vind Nienke ongeveer 50% van haar toch al niet al te dikke haar in de kam, dus misschien dat een knipbeurtje even de boel wat opfleurt. Thijs wil zijn lange manen ook al weer kort wieken en ook Femmie wil wat dode puntjes kwijt, dus met zijn drieeen op een rij kijken we in de spiegel van de kapper! En het resultaat is redelijk te noemen. Nienke’s haar is iets te kort (kan net niet meer in een staartje), maar een echt model erin is best wel leuk. Voel je je ook weer wat verzorgder!
Als we langs de bios lopen, zien we dat Indiana Jones een nieuwe film heeft! En aangezien we zelf ook van die avonturier-reizigers zijn, willen we graag het verhaal van een ander zien 
.
Na afloop gaan we gezellig wat drinken en komt het water met bakken uit de hemel. Jaja, regenwoud he?!
Zaterdag 7/6
Nou, een laatste relaxdagje dan, voordat we de rugzak weer op doen. We gaan naar het Hyatt, draperen onszelf over een bedje naast het zwembad, bestellen een cocktail en ja hoor, de hemel opent zich weer voor een enorme bui.. Shoppen dus dan maar. We hebben nog meer bekijks dan normaal (Femmie is ook hoogblond), dus we kijken lekker terug. We kopen nog een paar biertjes voor in het hotel, voor tijdens de eerste wedstrijd van het EK, zijn we er toch een beetje bij!
Zondag 8/6
Goed gemutst (niet letterlijk want, men, tis hier wel heet hoor), trots dat we nu dan toch KK (Kota Kinabalu) verlaten, lopen we het busstation binnen om binnen 10 min volledig bij de pakken neer te gaan zitten (wel letterlijk, Aziaten lijken altijd met dozen op reis te gaan.. willen zo graag 1 open maken). Alle bussen zitten vol! ALLEMAAL! De eerste waar wij eventueel nog bij kunnen gaat om 20:00u en het is nu 09:00u. Huuuuu…
Terwijl we daar zo zitten, opent de mensenmassa zich ineens en uit het oogverblindend heldere licht stapt onze reddende engel. Om 14:30u kan hij een plekje voor ons regelen! JOEPIE DE POEPIE! Vet blij dat we maar een kleine 5 uren op dit prachtige station hoeven te hangen, kopen we de tickets en gaan in het plaatselijke cafe zitten lezen, om de 2 minuten ‘hello’ zeggen tegen de starende groep mensen. Eigenlijk best prima zo.
Om 21:00u arriveren we in Sepilok, we dineren, douchen en bellen met papsie (bos) voor zijn verjaardag.
Maandag 9/6
In Sepilok zit het Orang Utan Rehabilitation Centre dat de reden voor ons bezoek hier is. Zoals jullie allemaal wel weten, gaat het helemaal niet goed met het regenwoud. Onderweg hiernaar toe bijvoorbeeld, zagen we non-stop palmolie plantages ipv regenwoud. En apies overleven het niet in een palmbomen bos.. Daarnaast is het trouwens ook helemaal hot om een orang-oetan te hebben als huisdier, jammer. Dit centrum zit aan de rand van een jungle, waar de apies vrij rondhangen. Langzaam aan probeert het centrum de beestjes weer onafhankelijk te maken, maar sommigen zijn nog niet zover. En die mochten wij bekijken..
Met nog 100 anderen. Das dan wel weer een beetje jammer, maar het was het wel waard! Het zijn zulke droppies! Volgens ons hebben Orang Oetans hetzelfde effect op mensen als dolfijnen. Gelukzaligmakende koppies. Omdat wij in een hotel vlak naast het centre zaten, en de meeste mensen er een dagtripje van hadden gemaakt, zijn we er de hele dag gebleven. ‘s Middags, tijdens de voedertijd, regende het, wat het alleen maar mooier maakte, want kennelijk zijn de meeste toeristen van suiker. Net als de Makaken trouwens, die ‘s ochtends nog knokkend tussen de toeristen liepen, zitten ze nu op 1 hoopje onder een bananenblad te schuilen.
Orang Oetans zijn te gek!
Dinsdag 10/6
Na een nacht met heftig heen en weer gesms met het thuisfront, over de 1e wedstrijd van NED op het EK, vertrekken we naar Tawau (Zuid-oost Maleisisch Borneo) om dan overmorgen de grens met Indonesie over te steken!
Tawau is helemaal niet te wauw (wat een grap), maar vies, stinkend en onvriendelijk voor grote witte (al durven we best wel battles met jullie aan!!) mensen. Gelukkig is er een KFC, want wij zouden onze Lotje (hond fam Bos) hier nog niet eens ergens anders laten eten! En geloof me, die is wel wat gewend! De kamer is ook zwaar deprimerend, dus besluiten we een leuke kamer te boeken voor in Bangkok, de laatste 4 nachten van deze reis.
Woensdag 11/6
Vandaag beginnen we aan ons laatste land! Wat vliegt de tijd.. Bij de haven is het een enorme chaos, iedereen schreeuwt/gilt/krijst en wij krijgen een voorkeursbehandeling waar we helemaal niet om gevraagd hebben. Niets geen in de rij staan voor deze reuzen, nee hoor, wij mogen direct door de douane en gelijk zitten als VIP terwijl we betaald hebben voor op het dek. Niemand wil naast ons zitten, maar wel om ons heen en dan lekker kijken. Ook goed.
6 Uren later komen we aan in Tarakan, Indonesie. Echt zo’n doorvoer stadje, want er is echt helemaal niets. Het eerste hotel dat we zien is echt te ranzig en het 2e ook, dus gaan we maar even een klasse omhoog. Als de bellboy op ons af komt rennen om de backpacks over te nemen, gaan bij ons ook bellen rinkelen.. O, o, dit zou wel eens veel te duur kunnen worden.. Wonder boven wonder vragen ze slechts 1euro meer! YES!
Tegenover het hotel zit een restaurantje wat ons goed lijkt. Nienke wordt even apart genomen in de keuken om een vis uit te zoeken.. Ja, weet ik veel, doe die maar.. Geen idee dus wat we opgegeten hebben, maar hij had heldere ogen (dan issie toch vers??) en hij smaakte prima! Voor het eerst krijgen we er nu ook geen bestek meer bij.. Rechterhand was het toch? Even spieken bij de buren.. Ja hoor, met rechts eten, met links je kontje afvegen (in de badkamer bij voorkeur).
Donderdag 12/6
DINGDONG!! Hoe laat is het? 7 uur! Huh, we zouden toch pas om 10:00u uitchecken, hebben we gister afgesproken met het hotel! Thijs doet de deur open en pakt slaperig het dienblad van de bellboy aan, laat het bijna kletteren waarop het jochie zegt: I am soooo sowwie siw! Doet ons helemaal aan vroeger denken, als je op stap was geweest en de mama’s vonden dat we genoeg geslapen hadden. ‘o, ik moet even stofzuigen op je kamer’!
Nadat we gister eens even de planning erop nageslagen hebben, en behoorlijk schrokken van de weinige dagen en alle dingen die we willen zien in Indonesie, hebben we besloten vandaag al naar Sulawesi te gaan. We hebben nog een kleine 7 weken en willen net als de rest van onze reis liever rustig reizen en alles zien en meemaken, dan er door heen vliegen (niet letterlijk: we vliegen nu wel erg veel.. schaamteloos). De rest van Kalimantan (Indonesisch Borneo) komt een andere keer wel
We boeken een vlucht naar Balikpapan, waar vandaan het makkelijker schijnt te zijn om in Sulawesi te komen. Een half uur later vertrekt het vliegtuig zonder ons paspoort te hebben gezien, allebei met zakmes in de handbagage en fles water.. Moet kunnen.
Op Balikpapan boeken we een vlucht naar Manado en daar komen we dan uiteindelijk tegen middernacht aan! Zo gemakkelijk hoe dat hier allemaal gaat. Achteraf hoorden we trouwens dat we met een ‘zwarte lijst’ maatschappij hebben gevlogen 
, maar goed dat we dat achteraf hoorden!
Vrijdag 13/6
Ook dit hotel vind dat we om 9:00u toch echt uit bed moeten komen en dat doen we dan ook maar. Manado is niet echt een hele denderende stad, maar we vermaken ons prima. Op straat doe je niets anders dan ‘Hallo’ roepen en dan ‘Saya orang Belanda’ (ik kom uit Holland) en keihard glimlachen naar mensen, want dat doen ze ook naar ons. Aan het einde van de dag hebben we helemaal spierpijn in onze kaken, vermoeiend hoor, de hele dag lief zijn. Na Vietnam waren we gewend om te snauwen en boos te kijken. Indonesie is heel anders. Mensen zijn zo ontzettend lief, willen alles weten. Wij zijn fan.
Waar we ook fan van zijn, is voetbal. Dus zetten we de wekken voor 02:30 des nachts, pakken we onze oranje gadgets erbij, een blikje bier (even moeilijk als je net wakker bent) en zingen uit volle borst mee met het volkslied. Frankrijk wordt de pan ingehakt en we voelen ons helemaal betrokken..
Zaterdag 14/6
Eiland-tijd! Na een uurtje varen over de baren komen we aan op Bunaken. Een duikerswalhalla en we vinden het leuk. Met twee nederlandse meiden, die de anders wel een beetje stille boel lekker opvrolijken en een paar Duitsers bereiden we ons voor op de duiken voor de volgende dag. Daar hebben we echt weer zin in! Want duikers hebben nu eenmaal meer plezier dan niet-duikers (aldus Padi)!
Zondag 15/6
Om 7:00u zitten we aan een prima ontbijtje, waarna we de duikoutfit maar weer aandoen en om 8:00u plonzen we het water in! Nienke slaat nog even keihard met d’r kuiten op de rand van de boot met het achterover vallen in het water, wat twee behoorlijke bloeduitstortingen op de kuiten achterlaat, charmant. Onze Divemaster is een lieverd, maar heeft alleen maar oog voor kleine dingen (nudibranches, soort slakken, ja saar, die heb je ook onder water..) terwijl wij toch meer van de schorpioenvissen, napoleonwrasses en weer die stomme triggerfishes!
Al met al een hele fijne duik. Boven op de boot herinnert Myrthe ons even aan: wat hebben we het toch goed , en ja, dat hebben we het ook echt. Hangend in het zoute water (Nienke), koprollen achterover vanaf de boot (Thijs), kijkend over de zee naar het prachtige landschap… Ja, dis mooi.
De tweede duik van die dag is nog beter! De ‘wall’ zit echt barstensvol met koraal heel mooi, iets minder vissen, maar nog steeds echt super!
‘s Middags pakken we de boeken erbij en vliegt de dag weer voorbij int paradijs..
Maandag 16/6
Vandaag even geen duiken (het geld groeit nog steeds niet op de rug, beginnen ons zorgen te maken;-)). Dus lopen we even naar het durpie. Een heel pittoresk plekje waar de kindjes stoppen met badmintonnen omdat ze even met ons willen kletsen. Het wordt misschien een beetje saai om te horen, maar we vinden het helemaal super en genieten met volle teugen!
Dinsdag 17/6
Om 8:00u liggen we weer klaar in het water voor duik nr 11! Ook hier weer een prachtige ‘wall’, we zien een prachtige cuttlefish en de hele duik is super. Onze 12e duik is ook spectaculair. Terwijl we naar beneden glijden, gaat Thijs ineens weer omhoog. Blijkt het glas zo uit zijn duikbril te zijn gevallen! Onze divemaster geeft de zijne aan Thijs en we sluiten ons aan bij een ander groepje. Nienke heeft weer een onderwatercamera mee, dus let totaal niet op de zee totdat iemand aan d’r pakje trekt en wijst: een schildpad! En niet een kleintje, echt een zo groot als wijzelf, misschien wel groter! Onze divemaster is weer terug en neemt ons veel dieper dan we eigenlijk mogen, omdat er daar beneden een roze schorpioenvis is. Leuk!
Woensdag 18/6
Helaas is onze planning nu strak, dus pakken we de spullen weer in en vertrekken we naar Tomohon, een bergdorpje, niet ver van Manado. We beklimmen de berg (incl backpack op, redelijk zwaar..), maar komen dan echt aan in een waar paradijsje. Jaja, inderdaad het zoveelste paradijsje! Midden tussen de bananen/mango/citroenachtige bomen staat ons huisje met een veranda met kussens en al dat! We gaan lekker douchen (een warme! Dat was alweer een paar weekjes terug!) en rommelen wat aan en struinen wat rond.
Donderdag 19/6
Vandaag weer een drukke dag voor de boeg, dus om half 9 staan we al op de markt naar gerookte hond te kijken.. Even schrikken, maar wat veel meer met ons doet is de bench met wel 10 honden opgestapeld, klaar voor de verkoop. Bijna is het tranen met tuiten, maar als de verkoper dan een gerookte vleermuis naast zijn hoofd hangt en die zijn blik nadoet, moeten we stiekem ook wel weer even lachen. Dat kan veel gekker moet de man in het standje ernaast gedacht hebben en poseert mijn de horens van een stier op zijn hoofd voor de camera.. Ach ja, voor hen is het heel normaal, maar het doet ons toch wel wat. Snel de zonnebril maar op. Ze eten hier alles, rat, slang, vleermuis, varken, kip en ja, hond dus.
We beklimmen nog een vulkaan (niet actief) en liften vervolgens naar een meer een stukje verderop. Waar we lekker rondwandelen en wat eten.
Vrijdag 20/6
Hop! We gaan weer! En dit keer naar het zuiden van het land, en wel met het vliegtuig. We wilden graag met de boot, maar Indonesiers zijn over het algemeen niet heel erg georganiseerd. De website heeft het schema van 2006 en als we bellen zegt de vriendelijke man, ja de boot gaat. Wanneer? Dat weet ik niet. Wie wel? Ehm, niemand.. Vliegen dus.
Op het vliegveld blijken meer mensen dat plan gevat te hebben, dus alles zit weer vol! Na wat aandringen mogen we op de wachtlijst en zal het uiteindelijk 11 uren duren voordat we het vliegveld weer verlaten. Maar goed, we verlaten het en daar was het ons om te doen! In het vliegtuig besluiten we dat deze dag toch al aan gort is, dus kunnen we net zo goed direct een nachtbus naar Tana Toraja pakken vanaf Makassar!
Zo gezegd zo gedaan. Om 21:15u komen we aan op het vliegveld, pakken een taxi, arriveren 35min later op het busstation en vertrekken om 22:00u! We slapen niet heel goed, maar komen om 06:00u wel op onze plek aan!
Zaterdag 21/6
We proberen nog even wat slaap in te halen, maar willen het ritme niet echt kwijt raken en gaan erop uit. Thijs huurt een motor voor 3 dagen, de man vraagt of we direct willen betalen.. Thijs kijkt wat bedenkelijk, maar als dan om het hoekje een paar hele vieze kinderen staan die honger hebben, schatten we in dat het wel goed is. En als dat het niet is, dan hebben we pech. Indonesiers lijken niet zo doortrapt als de Vietnamezen of Thai, bij het kopen van een flesje water zegt het verkoopjongetje: 3000 (14489 rupiah = 1 euro), waarop ie direct op zijn donder krijgt van zijn moeder die ‘nee hoor, 2000′ zegt. We rijden wat rond in het prachtige landschap, het is hier ook lekker fris, niets geen zweet! Heerlijk!
Wederom zetten we de wekker ‘s nachts om bij de dokter de wedstrijd Ned-Rus te bekijken. Behalve dat de uitslag natuurlijk erg deprimerend was, voor ons allemaal, want ook de Indo’s waren voor Ned (en fanatiek mogen we wel zeggen, GILLEN!), is het een hele leuke ervaring. We krijgen een enorme fles Bintang (bier), waar we niet voor mogen betalen, en leren wat woordjes in het Indonesisch en zij wat Nederlands.
Dit zullen jullie niet leuk vinden, maar ergens vonden wij het niet zo heel erg dat Ned eruit ligt, wij zitten helemaal hier en willen zo’n feestje ook meemaken! Nee hoor, natuurlijk liever Nederland kampioen en wij hier, dan de duitsers als kampioen .
Zondag 22/6
Get your motor running! We cruisen door het prachtige gebied van Tana Toraja, waar de cultuur nog duidelijk voelbaar is en mensen, huizen en natuur nog echt authentiek zijn. Overal waar we stoppen moeten we ineens met iedereen op de foto. Wij wilden eigenlijk foto’s van hen maken, maar dat blijkt dus wederzijds. We voelen ons celebrities, lekker zwaaien naar iedereen en samen op de foto. Zijn dus nu allemaal Indo’s thuis met een foto van ons op hun mobiele tel. Volgens een gids zijn dit ‘domestic toerists’. In dit gebied leven de Toraja, die bekend zijn vanwege hun begrafenisrituelen en typische huizen.
We bekijken de dorpjes, de begraafplekken. Begraven is niet het goede woord, misschien is opbergen beter want de Toraja bergen hun doden echt overal op. In grotten, op grotten, tegen grotten, in bomen. Heel indrukwekkend allemaal. De traditionele huizen hebben een enorm dak in de vorm van buffelhoorns danwel een boot, daar zijn de deskundigen het niet over eens. Ook komen we nog een paar megalithen tegen, oude stenen waar een gezicht is uitgehakt. En dat allemaal in een landschap met bergen en rijstvelden. Wauw.
Maandag 23/6
Heading for the highway! We gaan nog een aantal ‘opbergplekken’ bekijken in de omgeving. Vooral de tau-tau vinden we erg interessant. Tau-tau zijn poppen die als op een tribune worden uitgestald bij de opbergplek. Alleen de nobelen krijgen een tau-tau en sommigen zijn echt angstaanjagend echt. Terwijl het ook erg rustgevend is hier. Heel bijzonder.
Dinsdag 24/6, woensdag 25/6 en donderdag 26/6
Looking for adventure.. Vandaag mogen we dan echt een ritueel van dichtbij meemaken. Als we om 08:45u aankomen zijn de festiviteiten al in volle gang. Het lijkt wel een braderie! We kijken wat rond, maar weten niet waar we kunnen gaan zitten en besluiten te gaan wachten op de gids. Die komt zo. Denken we. Na een uur is ie er nog niet en als dan de enige andere toerist met een gids langsloopt vragen we of we aan mogen sluiten. Dat mag. We voelen ons als in ‘Jewel of the Nile’, mensen zijn traditioneel gekleed en er ligt al een enorme plas bloed met in het midden een buffelkop. We gaan in 1 van de tijdelijke huizen zitten theedrinken en laten ons informeren. Deze dode is een vrouw van in de 80. Ongeveer 3 jaar geleden is ze overleden en sindsdien heeft men haar bewaard in de rijstschuur. Ze kreeg tot gister (de eerste dag van het ritueel, duurt 3 dagen) nog 3 maaltijden per dag en zelfs visite. De reden waarom men zolang met dit ritueel gewacht heeft is dat dit een belangrijke dame was en mensen moeten sparen om op haar begravenis te komen. Je moet namelijk als gast zijnde toch minstens wel een dik varken meenemen, of liever eigenlijk een buffel. En deze dame was belangrijk, dus verdient ze veel buffels.. En das wel een hele aanslag op je portemonnaie.
Er wordt gedanst, gedronken, gelachen (want ja, het is al 3 jaar geleden) en geslacht. Gelukkig kunnen we dat net niet zien. De andere toerist gaat er wel met d’r neus bovenop staan, maar dat vinden wij niet zo nodig.. Uiteindelijk, als wij weg gaan, liggen er naar schatting zo’n 50 varkens en 20 buffels. Nog levend, ze zijn morgen aan de beurt. Hup zonnebril weer op, geen tranen (Nienke dan, Thijs vind het al ‘gewoon’ ).
Wat een ervaring! Dit vergeten we ons leven lang niet weer.
Op even wat frisse lucht op te snuiven, gaan we de Batatumonga op. Een hele stijle berg met een hobbelweg en nog altijd, de motor. We vragen meerdere keren of dit wel kan: broemmm en wijzen omhoog. Maar ze zeggen steeds ja! Tuurlijk! Dus doen we het maar. Misschien nog gevaarlijker dan het rijden in Vietnam, zien ons leven meerdere keren aan ons voorbij flitsen, maar we komen helemaal heel aan boven voor een fantatisch panorama uitzicht. Om vervolgens via de andere kant van de berg op een soort van snelweggetje in vergelijking met de heenweg omlaag te stuiteren.. O, zo kan het dus ook..
And whatever comes my way.. ‘s Avonds eten we lekker en bereiden ons voor op een helse tocht. Om 21:00u nemen we een nachtbus naar Makassar, om vervolgens een Pelniboot (hey, hij gaat!) te pakken naar het mooie eiland Flores. De busreis is prima, behalve de kotsende vrouw (gewoon tegen het raam aan kotsen, de hele nacht, supernormaal) pakken we allebei een uurtje of 2/3 slaap en komen heel aan in Makassar. Even 5 uurtjes overbruggen en dan stappen we aanboord.
Bij de haven aangekomen schrikken we ons te pletter! Moeten we daarop? De boot is enorm, maar puilt echt uit van de mensen! Net zo’n vluchtelingenboot. Iedereen zit er met heel zijn hebben en houden op, echt schrikbarend. Echt plek is er dus ook niet, dus wurmen we ons ergens tussen, al lachend.. We zitten vlak bij de kapitein en die laat ons na een uurtje gelukkig door op zijn dek, samen met een stuk of 10 Indonesiers, anders weten we niet hoe we het hadden moeten volhouden. We kopen een stuk karton, kruipen in een hoekje uit de wind, lezen wat, eten wat, drinken niets (want je wil ECHT NIET naar binnen (mensenmassa incl kots, pis, zweet etc) en komen eigenlijk best goed er doorheen. We bedanken de dame die alles voor ons geregeld heeft (een Nederlandse die in Makassar woont) en die zegt doodleuk: ja, dat moest je echt eens meegemaakt hebben…
Nu is het dus donderdag 26 juni, helemaal kapot zijn we, maar hebben toch weer een belachelijk lange update voor jullie gemaakt.. We hebben nog ruim 5 weken voor Indonesie en gaan zometeen even een concreet plan voor deze weekjes maken!
Hopen dat de EK blues voorbij is en alles bij jullie ook goed is!
Laat wat van je horen!
Kussen, Thijs en Nienke
June 26th, 2008 - Gepost in Indonesie | | 12 berichten
12 reacties op ' Duiken, dieren en doodgaan '
op June 26th, 2008 at 10:26 am
Hai laiverds,
Weer een welkome afleiding op de scriptie! Hoe gaaf, roze vissen! Enne, die slakkies heb ik ook gezien, maar toen wist ik nog niet dat t slakken waren. Als ze hier zulke gave kleuren zouden hebben zou ik ze echt super vinden! Gaaf om die dingen te laten schrikken
Hier verder alles ok, idd EK-rouw, maar nu moeten we waarschijnlijk met Anke mee naar Duitsland zondag :s
Verder heb ik een baan aangeboden gekregen bij economie in Utrecht, en dat versterkt dus mijn onderhandelingspositie, dus ben de druk wat aant opvoeren bij mn eigen project, dat ze me moeten financieren, omdat ik anders weg ben, omdat ik ergens anders wel zekerheid heb.
Spannend dus! Verder volgende week scriptie presenteren en dan in de komende tijd puntjes op de i (moet nog steeds wel veel gebeuren hoor..).. Ik hou jullie op de hoogte. Geniet nog ff heel veel, want t is echt supermooi en gaaf wat jullie allemaal doen!
Kusss
op June 26th, 2008 at 11:57 am
He Luitjes,
wat een mooie verhalen weer!! Ooooww dat duiken klinkt echt fantaaaastisch hoor, jaloerzzz!! We maken ons hier wel een beetje zorgen om je magere bekkie Nienke, eten jullie wel genoeg hondjes daar?? :-s
geniet van de laatste weken!! kuzz
op June 26th, 2008 at 12:36 pm
Tjonge wat een verhalen en belevenissen en indrukken weer. Fijn weer van jullie te horen, want het duurde me wel wat te lang nu.Gezien de leefomstandigheden die zooooooooo verschrikkelijk anders zijn. Korte koppies, moi gezicht. Lieverds tot gauw. kus Anneke
op June 26th, 2008 at 12:59 pm
Hee Nienke en Thijs,
Wat een mooi verhaal weer en wat een indrukwekkende foto’s. Pff, moest wel even slikken bij de foto van de honden. Heftig hoor.
Maar ik ben blij dat jullie zo genieten en dat het allemaal goed gaat…
Ik had vandaag m’n laatste dag voor de klas en heb nu zomervakantie!! M’n assessment ging goed en ik kan het jaar dus lekker afsluiten.
Nou, geniet van jullie laatste weken. Doe voorzichtig en tot de volgende keer!!
Dikke zoenen, Elsa
op June 26th, 2008 at 2:37 pm
Phoe jongens, een wat heftiger verhaal deze keer.. Overal lijken in de bomen.. Boten waar jullie beter niet op hadden kunnen gaan, engerds.. En die diertjes he, die foto’s hadden van mij niet gehoeven, daar word super verdrietig van. Maarja, circle of life!
Verder weer prachtig allemaal! Mooie mensen daar zeg, die kindjes ook! Neem er maar eentje mee! Voor mijn afstuderen
306 kussen van Marrit
P.S.: Hebben jullie op zijn minst geprobeerd een hond te redden? Of dat varken die nog geslacht moest worden?
op June 26th, 2008 at 3:12 pm
Tja, wat kan ik zeggen…prachtige verhalen en het geeft weer de nodige afleiding tussen alle dossiers door
Heerlijk om te lezen! Groetjes uit een redelijk zonnig Rotterdam!
op June 27th, 2008 at 2:35 pm
ola!!!
Wat een super mooi verhaal! Wel ff wat heftig! Jullie zijn wel al echt de doorgewinterde wereldreizigers volgens mij!! En ook echt chop chop, van de ene naar de andere plek! Wij zitten inmiddels in ayutaya. En hebben vandaag de tempels op de fiets bekeken.. Leuk! Maar moet wel nog wennen aan al dat gezweet, (gaat steeds beter) en heb ook wel genoeg gouden boedha’s gezien! morgen met de nachttrein naar chiang Mai.. En dan met de boot in Laos! Vonden jullie de Thai ook zo opdringerig en gemeen! Niet allemaal trouwens hoor.. Zitten nu in een hostel met hele leuke Thai. Hebben zo weer afgesproken om te kaarten!
Veel plezier nog de laatste 5 weken! Geniet er van!
Liefs, Marielle
op June 27th, 2008 at 7:38 pm
Hoi hoi,
Jeetje. Inderdaad wel heftig. Heb het idee dat het in Indonesie allemaal veel indrukwekkender is. Die huizen/boten ook zo mooi. Die honden wat minder en dan de babylijkjes in een boom, hummmmm!! Dit zal je je leven nooit meer vergeten inderdaad.
Veel plezier met de laatste paar weken.
Dikke zoen Eva
op June 30th, 2008 at 4:46 pm
wauw…wat een cultuurverschil!! wel mosterd en zuurkool bij de hot dog?
307 kussen!
Koen
op July 15th, 2008 at 3:07 pm
Hoeveel weekjes nog? Er wordt toch nog wel een verslag gemaakt, he???
Vanavond komt Tess naar Rotterdam, hoe raar maar ook erg leuk om elkaar nu hier in Nederland weer te zien.
X
op July 18th, 2008 at 10:17 am
Wel Thijs volgens mij zijn je ouders vandaag vertrokken naar Rügen. Ok het is geen Indonesië maar toch een eiland. Het is hier waardeloos weer veel regen dus blijf maar lekker in de warmte.
Sinds we de site van jullie weten volgen we jullie een soort Big John is watching you. Leuke en toch ook wel spannende verhalen.
Veel plezier daar.
Klaaske en Jur
op July 21st, 2008 at 11:22 pm
Ik moet zeggen dat het een tijdje geleden is dat ik op jullie site gekeken heb, maar wat een verhalen wat een fotos zeg..Het is echt ongelooflijk wat jullie allemaal gedaan hebben. Ik kijk uit naar jullie terugkomst. Tot gauw