Indo-hopping
Lieve allemaal,
Een van onze laatste updates alweer en helaas hebben we ons niet aan ons woord gehouden wat betreft het vakere updaten, ruim 3 weken Indonesie staan hieronder! MEGA dus, excuus. Voorstel: pak gewoon steeds een dag of twee om te lezen en dan weer wat voor de baas doen..
Vrijdag 27/6, Flores
De boot die we willen nemen naar Lombok vertrekt pas de 29ste, een paar daagjes wachten dus. Flores vinden we niet heel erg mooi, tenminste niet het stuk dat we nu zien en de rest is slecht te bereizen. We kunnen natuurlijk ook een ‘Bounty-Island-je’ pakken… Dus op naar Pulau Kanawa, ongeveer een uurtje verderop met een verrot bootje. Het is hier allemaal wat droog, incl. Flores, maar het water is echt fantastisch! De sfeer is wel apart hier, in 1 van de 10 hutjes zit Marco, een franse hippie die de hele dag aan het vechten is met de lucht, dikke vliegende kicks maken enzo. Rof. De andere gasten kijken ons amper aan. Als ze maar niet ‘s nachts ineens in moordlustige vissen veranderen (dat was echt een super goede film). Als we zitten te lezen komt er ineens een hert heel dichtbij! Eerst zijn we best wel geintimideerd, het beest is groot, maar wat kan een hert doen eigenlijk? Hij komt steeds dichterbij en legt dan vervolgens haar hoofd op Nienke’s schoot! Wat een gek eiland is dit! En wat doe je met een hert op schoot? Aaien, zoals een kat? Of klopjes geven, zoals een hond? We proberen het allebei en ze lijkt het wel gezellig te vinden. Gek.
Zaterdag 28/6
We worden ‘s nachts niet opgegeten door de vis-mensen en douchen met een emmertje water waar we inmiddels al helemaal gewend aan zijn. Luxe? Niets voor ons! We lenen twee snorkelsetjes, smeren de ruggen in en plonsen er in. Na een zeeslang, een paar agressieve (maar niet erg indrukwekkende, snelle bewegingen vinden zij weer eng) zien we een zeepaard! Best een grote, ongeveer 20cm, wat schattig! De oesters zijn zo groot als skippyballen en we kunnen het niet laten om er een paar te pesten, een steentje erin laten vallen en wachten tot ie het weer uitspuugd, altijd leuk…
Tijdens het avondeten wordt Thijs niet lekker, het zweet breekt hem uit en hij is ook duizelig! Als het maar geen malaria is (we nemen daar immers geen medicijnen meer voor).
Helse Perama boottocht…
Zondag 29/6 – dinsdag 1/7
‘s Ochtend voelt Thijs zich weer helemaal prima, opgelucht halen we adem, totdat een fransoos zegt: ‘butt if ou ave malaria, zen zomorrow uo’ll ave feverr again’. Oh, das geruststellend, zeker omdat we morgen op een boot naar Lombok zullen zitten. Om 17:00u moeten we ons verzamelen met 20 andere toeristen. Dus op zijn Indonesisch staan we om 18:30u op de kade. Er heerst wat onrust en ineens begint er een groot gevecht tussen de Indonesiers, een stuk of 50. Er worden flinke klappen uitgedeeld en wij (de toeristen) weten niet zo goed wat we moeten doen, dus staan er een beetje hulpeloos bij. Net als de politie overigens, een meter of 50 verderop, kijken fluitend de andere kant op. We ontwijken het geknok en uiteindelijk houdt het net zo spontaan weer op als dat het begon. Aan boord blijft de sfeer gespannen, de gids vertelt dat het gevecht tussen de bemanning van de twee boten ging. Ineens herinneren we ons het verhaal van een Oostenrijkse meisje over een gevecht aan boord, de kapitein stak één van zijn mannen neer! Leuk stel dus, vet leuk ook dat we die mensen nu dus geld geven en zij ons twee dagen mogen vervoeren…
Wij zitten op de kleine boot, zoals we ook verzocht hadden. Op de grote boot gaat men namelijk feesten en daar hebben wij geen zin in. Maar na het avondeten komt de kapitein en zegt dat we op de grote boot moeten, omdat we niet op de lijst voor de kleine boot staan. Hij is erg strikt en zegt dat ie per see de lijst moet hanteren, nou jah, als het dan echt moet… Aan boord van de grote boot blijken we ook niet op die lijst te staan. Stom gedoe. Op de grote boot heeft iedereen al zijn eigen plekje veroverd en mogen wij aan de voorkant op het dek liggen, tussen de bierdrinkenden. Precies wat we wilden voorkomen. Gelukkig willen twee (bierdrinkende) duitsers wel ruilen en kunnen we toch nog achterop het dek plaats nemen, met ons matje en slaapzakje. Slapen doen we niet en als we ‘s ochtends wakker worden liggen we ook nog steeds in de haven, terwijl we eigenlijk al bijna op Rinca hadden moeten zijn, ze waren ‘vergeten’de verswater tanks te vullen. Te gek, nog langer op de boot.
Behoorlijk laat komen we aan op Rinca. Rinca is het zuster-eiland van Komodo eiland dat bekend staat om de Komodo dragons (mega varanen). We spotten er 1 en ja, hij is inderdaad behoorlijk groot, maar eigenlijk maar iets groter dan de monitor lizards op de Perhentians. We spreken met een Canadese jongen (Alex) die echt verbijsterd is over deze gang van zaken. Komodo-dragons schijnen redelijk aggressief te kunnen zijn en dit is volgens hem echt niet verantwoord. Sommige toeristen komen gevaarlijk dichtbij en volgens Alex kunnen ze 50 km per uur rennen, dus houden wij afstand. Even later komt er een verveelde gids bij en irriteren we ons aan toeristen die steeds dezelfde vragen gaan stellen waarop de gids klaarblijkelijk geen antwoord op weet, maar dat probeert te verbloemen door andere feitjes te geven. Alex zegt dat we nu een andere route lopen die korter is, omdat we al zo uitlopen, maar waar eigenlijk nooit dragons rondlopen. Als we terug komen bij de boot zien we er nog 1. De meiden die op de boot waren gebleven hebben een veel beter verhaal. Zij zagen één jagen en zwemmen. We varen weer een uurtje of 4 en gaan dan snorkelen. Lekker even afkoelen en vissn kiekn. Mooi, maar wij zijn verwend en zien niet echt veel denderends. Na het avondeten kijken we een afleveringetje Soprano’s op Thijs zijn Ipod, echt gezellig zijn we dus niet, al helemaal niet als Thijs vervolgens weer een paar uur over de reling hangt. Beginnen ons toch wel een beetje zorgen te maken. Samen met een Australisch echtpaar pluizen we een medische encyclopedie na, maar kunnen niet echt iets vinden. Nog even aanzien dan maar.
De volgende dag voelt Thijs zich nog steeds beroerd, dus blijven wij aanboord als de rest op zoek gaat naar een waterval en gaat snorkelen. ‘s Avonds vinden we glas in ons eten en komen we rond middernacht aan in Mataram waar alle hotels vol zitten en we settelen voor een vieze kamer die we delen met Alex. Wat een feest deze trip he? Wie had ons die ook alweer aangeraden?? (grapje!!)
Woensdag 2/7
Thijs voelt zich alweer veel beter dus gaan even wat anticultuur opademen in de mall, samen met Alex in Mataram (hoofdstad van Lombok). Wij gaan vanavond naar een weeshuis, op aanraden van Celine en Myrthe (die we ontmoet hadden op Bunaken). Het weeshuis is gesticht door een Nederlands echtpaar en wij zijn toe om eens een beetje bij te dragen aan Azie, in plaats van steeds maar nemen. Om 20:00 uur komen we aan, de kinderen kijken eerst de kat uit de boom, net als wij. Er zit hier nog een Nederlands meisje (Marieke), al bijna een half jaar en ze legt ons het reilen en zeilen een beetje uit. Er zitten hier op dit moment 14 kinderen, van de leeftijd 6 tot 16, 3 meiden en 11 jongens. Zo wonen hier nu twee broertjes wiens ouders overleden zijn en hun zusje ook nog meer recent, er was geen geld voor haar en daarom heeft ze niet de medicijnen gehad die hier nog geen euro kosten om te overleven. Niet allemaal zijn ze echt wees, meestal is er 1 ouder overleden en kan de alleenstaande ouder het allemaal niet meer bolwerken. De kinderen hebben per tweetal een kamer op de onderverdieping, de bovenverdieping biedt nog plaats voor meer wezen, maar tot die tijd kunnen vrijwilligers hier verblijven. De Nederlandse oprichters hebben het plan om dit weeshuis uiteindelijk zelfvoorzienend te laten zijn. Zo hebben ze een restaurant geopend waarvan de opbrengsten ten goede komen aan het weeshuis, zijn ze een zwembad aan het bouwen waarvan de entrée straks een kleine bijdrage moet leveren, is er een kiosk, een theater, komt er waarschijnlijk een kliniek en worden er viswedstrijden gehouden ten bate van het weeshuis. Als de kinderen om 21:00 uur naar bed gaan, vertrekken wij ook. We zijn nog moe van Perama en willen morgen een beetje fris voor de dag komen.
Donderdag 3/7 – zondag 13/7
Oh jah, Lombok is Moslim, herinneren we ons om 05:00 uur als de minaretten een wedstrijd wie het hardst kan oproepen tot gebed doen. We denken er minstens 5 door elkaar te horen roepen. De kinderen in dit weeshuis zijn ook allemaal Moslim, dus geven ze gehoor aan deze oproep en beginnen met wassen. Het eerste gebed duurt anderhalf uur, dat geeft ons dus mooi de tijd om weer lekker de ogen dicht te doen.
De meeste dagen spelen we een beetje met de kinderen en klooien we wat aan met zijn allen, maar we gaan ook een paar daagjes Lombok verkennen. Zondag 6/7 gaan we met Marieke mee naar een dorpje waar Andi woont. Andi werkte eerder ook op de stichting, maar is daar sinds kort weg. Hij komt ons ophalen op de motor en wij lenen de motor van iemand van het restaurant om in bijna 2 uren vanaf het weeshuis (40km) naar het zuid-westen te rijden. Onderweg zien we de prachtige natuur en cultuur en worden we helemaal verliefd op Lombok. Eenmaal aangekomen bij het huis van Andi worden we volgepropt door zijn vrouw en haar familie en voelen we ons even geen toeristen maar als zijnde op visite bij vrienden. Het is gezellig en we besluiten ze mee te nemen naar een eilandje hier vlak voor de kust waar zij amper komen (geld…) met een bootje die niet helemaal geschikt is voor de open zee. We komen nat aan op het eiland en laten ons opdrogen onder het genot van een drankje bij een Nederlands/Indonesische dame die net een resortje is begonnen. Op de terugweg worden we nog natter dan op de heenweg, voor zover dat nog kon. We verkleden ons dan en nemen afscheid van de hele familie. Als we terugkomen bij het weeshuis en we bedanken Andi, zegt ie: ‘Don’t forget me’. Ogossie.Dinsdag 8/7 en woensdag 9/7 huren we nog een keer een motor om ook het zuiden en noorden van Lombok te zien. Het is hier werkelijk prachtig, van bergen naar woestijn, van keihoge golven naar meertjes, van apen naar koeien en we kijken ons de ogen uit de kop. Van meerdere mensen kregen we de tip om de Rinyani, één van de hoogste bergen van Indonesie, te bedwingen. Thijs had hier wel oren naar, Nienke niet zo. Dus:Thijs’ donderdag 10/7 – zaterdag 13/7
Toch wel enigszins zenuwachtig (kan ik het, of wordt dit pijn lijden…) begin ik op donderdagochtend 9 uur mijn driedaagse wandeltocht. Mijn gezelschap bestaat uit 2 ‘Australian mates’, Patrick en Athron, de gids en een porter. De porter is, zoals het woord al verraad, een klein maar idioot gespierd mannetje die alle spullen draagt. Aan een bamboestok, die hij over zijn schouder draagt alsof het niets is, hangen 2 manden met daarin al het eten en drinken voor 3 dagen, 2 tenten, kookgerei, 3 slaapzakken, 3 matjes, en nog wat ander materiaal. Even ter illustratie: Ik probeerde het gevaarte voor de grap op tillen, maar kreeg het nog maar net tot op heuphoogte. In totaal moet het wel 30 kilo gewogen hebben. Dat is dus duidelijk, deze mensen doen onvoorstelbaar zwaar werk, 6 dagen in de week.
Na 20 minuten lopen kopen ‘the mates’ beatlenut (energie-drugs) en rijstwijn van een heel oud vrouwtje die langs de route koffiebonen zit te pellen. Mijn vooroordeel wordt maar weer bevestigd, de helft van alle Engelsen en Australiers denken aan niets anders dan drugs en drank. En we moeten nog 3 volle dagen zwaar hiken! Dat gaan ze niet volhouden, denk ik. Na 6 uur lopen blijkt dat de porter ons tempo niet vol kan houden, en we helpen hem met dragen. De spullen worden verdeeld en we lopen nog 2 uur. In totaal dus 8 uur gelopen, wat direct vanaf het begin erg steil was. Daar komen we aan op onze slaaplocatie en hebben we al 1900 meter geklommen. De gids en porter koken ons maaltje wat echt binnen 5 minuten naar binnen wordt geschrokt. Direct daarna zetten we de tenten op want het wordt flink koud in een keer. Binnen een half uur verandert de temperatuur van 25 naar 2 graden en kruip ik snel in mijn tentje. De kleren (2 t-shirts, trui, windjack, joggingbroek, dikke sokken), slaapzak en tent blijken niet opgewassen tegen deze kou en wind die toch flink aanzet zo ‘s nachts op een berg. Ik lig de hele nacht wakker van de kou. Oh ja, zo voelt kou! Dat is lang geleden!
De volgende ochtend, half 5, is het nog donker als we onze spullen inpakken en een krachtmaaltijd naar binnen duwen. Direct vanaf het begin af is het weer steil tegen de berg op. Na een uur is het al weer licht en hebben we de rand van een vulkanisch meer bereikt. Wat een uitzicht! We lopen snel door, anders halen we de volgende post vanavond niet. We dalen in hoog tempo richting het meer, wat op een hoogte van 1500 meter ligt. Tijdens de daling begint mijn knie lichtelijk pijn te doen bij iedere stap. Te veel belasting in een keer? Al deze meters moeten we dus straks weer berg op doen, shit… Na een duikje in een hotspring bij het meer (mijn voeten waren even in de hemel) en een middagmaal beginnen we de klim naar een hoogte van 3100 meter. Daar herhaalden we rond 5 uur ’s middags weer hetzelfde ritueel als de avond daarvoor; brandstof erin en aan de slaapaccu maar!) Deze nacht verliep ook weer redelijk moeizaam. De kou maakte het echt onmogelijk om een oog dicht te doen. Gelukkig werden we midden in de nacht gewekt door de gidsen om de laatste tocht naar de top te doen, voor zonsopgang. Dit was kortgezegd een hele rare tocht. Met harde wind, bizar steil (moest mijn voeten EN handen gebruiken om naar boven te komen), in het donker, IJSkoud en met een ijle lucht vechten met mezelf. Ik heb het, qua fysiek en mentaal, weinig zo moeilijk gehad. Maar daar kwam ik voor, riep ik letterlijk hardop tegen mezelf. En dan te bedenken dat Nienke nu lekker ligt te slapen in haar prive-villaatje aan het strand…STOM!
Na 3 uur lopen was ik er dan. Behalve Patrick, heb ik tijdens de tocht de rest van de groep achter moeten laten, want we kregen het idee dat daar de batterijtjes redelijk op waren. Een uur voor zonsopgang, en inmiddels de temperatuur op het nulpunt en snijdende wind, stonden we daar. We waren op 3 na de eersten aldaar. En dat voelt goed! Na een half uur kwam de rest dan toch ook aan, helemaal uitgeblust. Toen eenmaal de zon opkwam, werden we beloond voor dit alles. Wat een uitzicht! Vanaf hier was heel Lombok te zien, de Gili eilanden, Bali en Sumbawe. We waren zo hoog dat we flink ver boven de wolken uitkeken. Echt adembenemend mooi.
Vanaf nu alleen nog maar berg af. En dat stelde mij nou niet echt gerust. Want die pijn achter in mijn knie werd steeds erger. En we moesten nog 3200 meter dalen! Met flink veel pijn verbijten, met een stok lopen en het rustig aan doen ben ik er uiteindelijk gekomen. Zo blij dat het over was en dat ik het gehaald had tot de top! Snel terug naar Nienke en het weeshuis. Eten, warmte en slapen! Ik kon niet wachten.
Nienke’s donderdag 10/7 – zaterdag 13/7
We hoorden dat het een heftige tocht was en dat slechts 1 op de 5 mensen die uberhaupt start de top bereikt. Nou zie ik mijzelf als 1 van die 4 en weet ik dat Thijs die ene is. Daar komt nog eens bij dat ik liever lui dan moe ben en (dus) niet van bergbeklimmen houd! Ik ben niet echt gezellig gezeldschap op zo’n bult dus had ik een beter plan. Thijs de berg op en ik: boekje lezen! Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben donderdag met Marieke naar Senggigi (hét kustplaatsje van Lombok) gegaan, heb een bungalow geboekt en een boek van bijna 1000 pag verslonden, in de zon, in het zwembad, in bed en op het strand. Best gek, ineens zo alleen, na ruim 150 dagen 24 uren full-time bij elkaar zijn, maar ook dat kunnen we dus nog steeds.
Terug zijn de kinderen weer allemaal super lief en ze lijken nooit ruzie te maken. We zien ze amper vechten. Best bijzonder, vroeger (nu komt een ‘great story grandma’ verhaal) deden wij er alles aan om het leven van onze broers en zussen zuur te maken, maar deze kinderen helpen elkaar bij alles, delen alles en spelen met zijn allen in een groep, niemand wordt buiten gesloten. Echt hartverwarmend. Ook wij worden zo nu en dan aan de hand genomen om mee te doen. Super lief. En ondanks dat het niet echt zo hoort, hebben we na twee weken allebei onze lievelingetjes. We willen ze zo graag meenemen naar huis, ze helpen een goede toekomst te geven, ze willen allemaal heel graag naar school en ooit naar Belanda (Nederland dus) komen. En leg dan maar eens uit dat Belanda zo fantastisch nog niet is. Alles is hier zoveel mooier en vrijer, we denken dat ze nooit zouden kunnen aarden in een land als Nederland waar net zoveel regels zijn als mensen… Waar zij zich nooit aan zouden kunnen houden.
Maandag 14/7
Als we wakker worden zijn de kinderen allemaal al naar school en zo hebben we maar van een paar echt afscheid genomen gisteravond. Wat ons best zwaar viel. Maar we willen ook Bali en Java zien, we nemen een taxi naar de boot en beginnen aan onze laatste bootreis. Bijna vijf uren later staan we op Bali. Gelijk een heel ander eiland, een stuk ontwikkelder dus direct worden we ‘lastig gevallen’ door 40.000 taxichauffeurs die ons voor belachelijk hoge prijzen naar Ubud willen brengen. De hoge prijzen komt door een crematie zeggen ze steeds. We hebben geen idee wat de prijs in vredesnaam met de crematie te maken heeft en krijgen uiteindelijk min of meer onze zin. Ubud is een heerlijk bruisend stadje, redelijk centraal in Bali. Aan het begin van onze straat zit een super leuk restaurantje waar we een stel die we op Flores ontmoet hadden weer spreken. ‘Ook hier voor de crematie?’. Eh nee, maar nu willen we toch wel weten wie er dood is. Blijkt dat de koning eind maart is overleden (toen wij dus in Laos zaten) en dat daar morgen een grote ceremonie voor gehouden wordt, inclusief crematie! Ze zeggen dat dit de grootste ceremonie in 100 jaar is en wij zijn erbij! Wat een mazzel zeg, wel sneu dat ie dood is natuurlijk…
Dinsdag 15/7
Omdat de ceremonie om 12:00u gaat beginnen, zitten wij om 11:30u klaar. We hebben een schaduwplekje gevonden, op een trap en zitten goed tussen de balinesen. Voor ons staan een stuk of 100 mannen in paarse t-shirts, met banden om hun hoofd en sarongen om. We komen goed voorbereid, snappen niets van wat er allemaal gebeurd, maar kijken onze ogen uit. Om 14:30u (we zijn inmiddels gewend aan al het trage hier, vermaken ons prima 3 uren op een trap) wordt het ineens heel onrustig en ontstaat er een soort gejoel terwijl verder niemand wat zegt, heel spannend. Een man en een vrouw, prachtig gekleed, worden gedragen door wat paarse mannen en we vermoeden dat zij de nieuwe koning en koningin zijn, of prins en prinses, of zomaar 2 mensen… Daarna komt er een enorme papiermaché-en koe voorbij gedragen en dan een stier. En vervolgens twee hele hoge torens, gedragen door honderden dragers, waarin het lichaam van de koning ligt, waarvoor alle telefoon- en electriciteitsdraden zijn omgelegd, een hels karwei. Niet alleen de koning wordt vandaag verbrand, maar ook 68 anderen. Tis een goede dag om naar het volgende station te gaan. De stoet is erg groot en de warmte en de honger doen ons besluiten om de hele tocht vanaf een afstandje te bekijken. Indrukwekkend is het wel.
Woensdag 16/7
Thijs heeft nog altijd last van zijn knieen en dus zijn we noodgedwongen het wat rustiger aan te doen. Ergens vinden we het helemaal niet erg. We hebben al zoveel gezien en die knieen zijn iets belangrijker dan de rest. We bekijken het mooie Ubud en verwennen onszelf met een massage, ruim een uur later staan we volledig ontspannen op straat en zijn we 10 euro lichter. Ongelovelijk.
Donderdag 17/7 – woensdag 23/7
Tijd voor ons mini-vakantie-tje. Met de bus vertrekken we naar Kuta, we hadden al even gezocht op internet naar een mooi hotelletje waar we ons een paar dagen kunnen vermaken, maar in alle dorpjes was al heel veel vol, het is nu hoogseizoen. In Kuta moet nog veel vrij zijn, dat is echt hét toeristendorp. We schrikken ons dood als we aankomen. Spierballenrollende, halfnaakte jongens in olie met een surfplank onder de arm, nog naaktere meisjes die er ordinair uitzien, grote reclamelichtbakken, geen enkele indonesier, overal smoezelige mannentjes die drugs & vrouwen aanbieden, Nienke krijgt nog een triootje met 2 mannen voorgesteld (niet op ingegaan, Thijs zat op me te wachten…), op de menu’s staan dingen als orgasms, deep penetrations en magic mushrooms en Ronald McDonald staat op een surfplank. We kijken onze ogen uit, maar willen hier echt nog niet dood gevonden worden. In een lounge bar (heel indonesisch) komen we het stel dat we op Flores en in Ubud tegen kwamen weer tegen en zij raden ons aan om het dorp hierboven te proberen. Dat is wel meer up-class, maar kennelijk zijn wij daar nu al aan toe. Na lang zoeken, vinden we pas tegen de avond iets waar wij helemaal blij van worden. Hele hoge muren om een villa-resort heen. Het kost behoorlijk wat meer dan we eigenlijk hebben, maar we willen ECHT NIET tussen dat gespuis zitten. Das voor ons geen vakantie meer. Bovendien heeft Nienke misschien al een tijdelijke baan, dus geven we dat geld maar vast uit… Verstandig? Nou jah..
We zitten nu dus op Villa Coco, tussen de gepensioneerden en we voelen ons helemaal thuis. Amper komen we onze villa uit, alleen voor boodschappies (we hebben zelfs een keuken) en voor het prachtige zwembad. Zo willen we dat ons huis er later ook uit gaat zien!
Morgen vliegen we naar Surabaya, Java om vanaf daar naar de berg Bromo te gaan. Nog een klein stukje reizen.
Dikke kussen vanaf Bali!
Thijs en Nienke
July 23rd, 2008 - Gepost in Indonesie | | 17 berichten
17 reacties op ' Indo-hopping '
op July 23rd, 2008 at 1:15 pm
yessss. Helemaal gelezen!! en wat een prachtige fotoss weer!!!! Gaaf dat jullie die crematie hebben meegemaakt, en supergezellig ook zo slapen op een dek vol mensen! En ik neem aan dat jullie bambi mee naar huis nemen? (leuke gadget voor in het Noorderplantsoen!)
oioioioi… Geniet van jullie laatste weekjes daar en tot gauw!
kuzz Tinka
op July 23rd, 2008 at 1:22 pm
Jaaaa! Superdesuper mooi! Hele mooie foto’s. Enne, Nienke, valt me n beetje tegen dat je die tocht niet hebt gemaakt! Haha, moest terugdenken aan mijn trekking in Thailand, maar dat was hier natuurlijk niks bij! Boekie lezen klinkt goeoeoed… En dus een vakantie op vakantie :huh:. Supernice!
Ik zou echt niet meer weg willen als ik jullie was, maar goed, Nederland is ook supergaaf, vandaag eindelijk weer een beetje zon, en wel boven de 20 graden! Jippiejajee! Daarnaast de scriptie bijna af, dus t kan niet op.
Geniet er nog ff van en tot snel! Echt zin om alle foto’s te zien!
Kuss
op July 23rd, 2008 at 1:36 pm
Ha die Thijs en Nienke, hier even een berichtje oet Grun. Wat een fantastische verhalen weer, geweldig!
Hopelijk gaat het snel weer beter met je knie Thijs, want als jullie terug zijn, moet de wielrenfiets weer van stal worden gehaald(ik maak je helemaal kapot!)
Heel veel plezier nog de komende tijd en geniet er lekker van!
Groeten Vincent
op July 23rd, 2008 at 1:47 pm
Haaaaai, leuke verhalen weer! Het kostte me niet eens zooooveel tijd
En echt te gekke fotos! Leuk zo’n huisdier! Enne, Nienke, ik snap dat je die berg niet bent gaan beklimmen. Tsss, een berg beklimmen, je hebt wel wat beters te doen toch! 
Luitjes, tot heel snel!! xx
op July 23rd, 2008 at 3:05 pm
Goed om te zien dat ik niet de enige uit het KanslozenOpvangCentrum ben die reageert
Mooie verhalen jongens! Kan niet wachten op de officiële foto’s.
PS: ResPeck, Thijs, ResPeck.
op July 23rd, 2008 at 7:52 pm
Hee schatties!
Wat een pracht en praal weer, genieten geblazen. Prachtige foto’s, ik kijk het liefst naar die waar jullie op staan met die kids, maar dat hert doet het ook goed. Man, man, man wat een cultuurclash gaan jullie weer tegemoet straks. Leer ons dan maar wat bij over tevreden zijn en hoe goed we het hier hebben.
Jongens, ik zie uit naar jullie terugkomst, ik kan bijna niet wachten!!!
XM
op July 24th, 2008 at 8:58 am
Jeetje, ik word er helemaal emotioneel van. (echt waar, maar misschien zitten er ook nog wat restjes hormoon in me) Vind het aan de ene kant ook weer jammer dat jullie terug komen. Geniet echt van de verhalen, hihihih. Tot zeer snel!!
Kussen van Eva
op July 24th, 2008 at 9:00 am
Heee!!
!
Heb het helemaal gelezen, wat een avontuur! Geweldig die boottrip
Mooie foto’s!
Geniet nog maar even van jullie laatste weken.
Liefs!
op July 24th, 2008 at 4:37 pm
Corn-flakes bij ontbijt! woohoo!! En dat van broers plagen kan ik beamen! Tot snel!
309 kussen
op July 25th, 2008 at 9:51 pm
HOI JONGENS,
we zijn vanavond weer thuisgekomen, wat een prachtig land dat NOORWEGEN, EEN AANRADER.Van de 16 dagen hadden we 10 dagen regen maar dat wisten we vantevoren.In Oslo hadden we internet dus vlug kijken na jullie smsje, het was weer geweldig en THIJS geweldig hoor,JOHN ook gelijk een berg beklommen, wel iets lager maar in recordtempo en Nienk je had gelijk ik vond berg beklimmen ook niet geweldig maar het uitzicht en de stilte geweldig. geniet er nog van en wij verheugen ons natuurlijk erg op jullie thuiskomst,nog een dikke week, eindelijk xxxxxxx mama
op July 27th, 2008 at 11:18 am
Haaai lieverds,
Wat een verhalen weer. Hebben er de zondagochtend maar voor uit getrokken. Wat een bikkel ben jij Thijs!
Jullie laatste weekjes gaan in, geniet er met volle teugen van hoor, want je weet het, zo meteen is het back to reality! Wat voor baan heb je gevonden Nienke?
Wij kijken alweer uit naar onze volgende vakantie, weekje camperen in Dordogne, tja, je moet keuzes maken in het leven he, na 3 weken luxe in Maleisie.
Zien jullie hopelijk snel weer in Nederland.
Dikke kussen van ons.
XX
op July 28th, 2008 at 10:25 am
Dude, wat een verhaal weer! Thijs je bent een held voor het beklimmen van die berg! En Nienke jij bent nog een grotere held voor het NIET beklimmen van die berg, wie zichzelf kent, kent de wereld (heb ik net zelf bedacht!)!
Mooie foto’s ook weer, ben echt fan van dat hert! En die kids natuurlijk.
Ik heb echt super veel zin in jullie terugkomst! Ook wel goed voor Thijsje met zijn malaria en zijn eventuele knie-amputatie.. Ben je ook meteen je onderbeen kwijt, das wel jammer.
Italië was te gek! In 18 uur weer terug naar Nederland gereden, Thijs ik weet hoe je je voelde op die berg.. Haha.
Tot gauw lieverds!
310 kussen!!!!
op July 28th, 2008 at 12:37 pm
Hey Azie gangers!
Nog even en dan zijn jullie weer thuis. Jammer, ik zal de verhalen zeker gaan missen…maar wellicht dat over Groningen e.o. ook nog het nodige te vertellen valt…voor sommige onder ons immers ook een onbekend gebied
Gisteren mijn pakket uit Hoi An mogen ontvangen, heeft er wel drie maanden over gedaan om in Rotterdam aan te komen, is dat wat ?! Ik hoop dat jullie terugkeer sneller zal verlopen
Wel thuis alvast en tot snel!
Groetjes,
Anna
op July 29th, 2008 at 9:14 am
Wauw, indrukwekkend weer!! Nien, ik kan niet wachten om je binnenkort weer te zien, maar ik ga jullie verhalen ook missen…
Geniet van jullie laatste week. Ik hoop dat het afscheid van Indonesie en jullie reis jullie niet te zwaar valt.
Wij vertrekken vrijdag voor 2 weken naar Denemarken. Tot daarna!! xxx
op July 31st, 2008 at 2:28 pm
Hoi jongens, nou ja, wat een belevenissen allemaal. Wat zal het hier wennen zijn, maar met een enorme levenservaring rijker.We kijken uit naar jullie terugkomst maandag. Nog 4 nachtjes slapen.Wij zijn net terug van Rugen.Hebben ongelooflijk mooi weer gehad en nu is het ook nog 31 graden.Goed om te wennen dus voor jullie. Tot over een paar dagen. Liefs Winny en Anneke
op August 4th, 2008 at 8:08 pm
Wow wat een foto’s!! Een helse tocht, maar wat een beloning. Ook al ziet dat die bungalow van Nienke er ook zeer aantrekkelijk uit. Genoten van de verhalen!
kus,
Suus
op August 6th, 2008 at 5:49 am
Hee kanjes,
Sorry dat ik zooooo lang niets van me liet horen. Maar je weet het hoe verdomd moeilijk het hier is om een werkende “snelle” internet te vinden. Wat een verhalen weer zeg. Ik heb net wat aandacht getrokken, want al lachend zat ik achter de computer. Wat schrijven jullie toch super leuk!! wat een belevenissen zeg!! Thijs, ik weet precies wat je voelde, want ik heb die rotklim ook gedaan. Waar begon ik aan!! maarrr ben nu wel blij dat ik het gedaan heb! ja, grappig dat ik dezelfde info had over het weeshuis. Helaas ben ik er uiteindelijk niet heen gegaan.
Knuf