Vrijdag 25/7
Om 03:00u worden we gewekt. Het is stervenskoud, maar we gaan ervoor. Met zo’n beetje alle kleren aan die we nog hebben, stappen we in de jeep die ons bovenop een andere berg brengt om de zonsopgang incl. de Bromo te kunnen zien. We wisten al dat dit een ontzettende toeristenattractie was, maar bovenop de bult schrikken we toch een beetje. Schatten dat er zo’n 200 mensen staan en meer dan de helft is Nederlands. Ernstig dit, helemaal omdat we 2 keer vergeten dat Nederlanders Nederlands spreken en we dingen zeggen die we liever tussen ons 2-en hadden gehouden (zoals het beschuldigen van medelanders van het laten van scheten vlak voor ons.. Bijna ruzie). Maar niet voor niets staan we er, want het is wel echt prachtig. Bromo staat non-stop te roken en Merapi (andere vulkaan) zo nu en dan een stoot.
Vervolgens gaan we an mass naar Bromo himself. Je kan op een paardje de berg op, maar dat vinden wij voor sukkels , dus lopen wij zelf wel. Supergaaf om eens in een vulkaan te kijken, helaas (of eigenlijk gelukkig natuurlijk) zien we geen massa’s lava, maar we kunnen wel lekker ruiken aan de zwavel.. hmmmmmm…
Om 8uur hebben we er al een hele dag opzitten, maar plakken er nog 1tje aanvast. We gaan de 8uurse reis naar Yogyakarta maken. Het busje is prima, we zitten heerlijk, vet veel beenruimte en Thijs’ Ipod fungeert weer als televisie. Zelfs lezen kan hier, Java is best westers en de wegen zijn relatief glad. Om 21:00u (ja de reis duurde toch weer 4 uren langer…) komen we aan. Ons hotel ziet er prima uit en we gaan zonder eten naar bed. Gaar.

Zaterdag 26/7 – maandag 28/7
Belachelijk vroeg zitten we alweer aan ons ontbijt, helemaal klaar om dingen te zien. Onze verwachtingen zijn hoog van Yogya(karta) en hebben een druk schema (bedankt Celine!). We huren een motor en scheuren er lekker op los. Wat een leuke stad! Helemaal goed. We lunchen en dineren bij de leukste tentjes, struinen door de straatjes en brommeren door de omgeving. Ons hotel is ook helemaal goed, mensen zijn superlief en het zwembadje op 1 meter vanaf onze deur is heerlijk.

Dinsdag 29/7
Om 04:00u staan we weer naast ons bed. Iets minder enthousiast dan de vorige keer, maar vandaag gaan we weer een heel toeristische atractie bekijken. De Borobudur en Prambanan (wij houden geen geschiedenislessen, klik op de link als je meer wilt weten). Beide tempels (monumenten) zijn echt waanzinnig mooi, niet te geloven dat ze zo lang geleden gebouwd zijn. Het zijn op de plek roept meer vragen op dan het beantwoord. We willen er veel meer over weten dan onze gidsjes (zowel de papieren als de menselijke) ons vertellen. Misschien verdiepen we ons er thuis nog eens in.

Woensdag 30/7
Vandaag begint onze terugreis. We voelen alsof we al met 1 been in Nederland staan. Met gemixte gevoelens. Nog maar niet teveel aan denken.. We nemen een trein naar Jakarta, die duurt 8 uren (is ons beloofd). We zitten weer als koningen en worden goed verzorgd, thee, eten, water. Helemaal goed. Terwijl Java aan ons raampje voorbij trekt, beseffen we hoe Indonesie ons gegrepen heeft. Rijstvelden, tempels (Islamitisch, naast Boeddhistische, naast Hindoeistische), spelende kinderen, slapende mannen, werkende vrouwen. We gaan dit land heel hard missen.
Jakarta blijkt niet half zo erg als we dachten. De taxi probeert ons niet af te zetten, het hotel is vriendelijk, we worden niet beroofd in de donkere steegjes die ons een ‘short-cut’ moeten opleveren en het stinkt er ook lang niet zo erg als in Bangkok. Toch best jammer dat we hier maar 1 avond zijn. En zeker omdat Thijs die avond ook weer last krijgt van zijn maag. Misschien toch iets chronisch?

Donderdag 31/7 – zondag 3/7
Om 10:00u vliegen we naar Bangkok, waar we opgehaald zouden worden door ons hotel. Een klein woede uitbarstinkje aan de telefoon laat de auto vliegen en worden we alsnog in stijl naar ons hotel gebracht. Bangkok voelt een stuk beter aan dan de eerste keer, mensen merken het ook aan ons, want we worden niet eens gevraagd voor tuk-tuks wanneer we dat wel willen. Zo ingeburgerd zijn we nu! We bekijken wat markten, wijken en restaurants (straks gaan we nog naar een spa!!) maar we proberen vooral te ontspannen en niet teveel aan thuis te denken. Echt lukken wil dat niet. Morgen vliegen we al (4aug)!! Begrijp ons niet verkeerd, we hebben heel veel zin om onze familie en vriendjes weer te zien, maar tegelijkertijd hebben we het hier ook zo naar onze zin! Er zijn absoluut momenten geweest waarop we alles hadden gegeven om naar huis te gaan, niet alles was rozengeur en manenschijn. Maar nu wel!
Het schijnt een bekend verschijnsel te zijn. Zelfs mensen met echt heimwee tijdens hun gehele reis, willen op het laatst niet meer weg. Als we nu nog een half jaar hadden ‘gemoeten’ zouden we er waarschijnlijk heel anders tegenover staan. We hopen maar dat we genoeg ‘in het moment’ hebben geleefd, hoe hippie dat ook klinkt. We hebben fantastische dingen gezien, meegemaakt en gedaan, zijn heel wat ervaringen rijker. Hopelijk herinneren we ons dit de rest van ons leven, en jullie ook.

Tot heel snel nu!

Liefs,
Thijs en Nienke

Een van onze laatste updates alweer en helaas hebben we ons niet aan ons woord gehouden wat betreft het vakere updaten, ruim 3 weken Indonesie staan hieronder! MEGA dus, excuus. Voorstel: pak gewoon steeds een dag of twee om te lezen en dan weer wat voor de baas doen..

Vrijdag 27/6, Flores
De boot die we willen nemen naar Lombok vertrekt pas de 29ste, een paar daagjes wachten dus. Flores vinden we niet heel erg mooi, tenminste niet het stuk dat we nu zien en de rest is slecht te bereizen. We kunnen natuurlijk ook een ‘Bounty-Island-je’ pakken… Dus op naar Pulau Kanawa, ongeveer een uurtje verderop met een verrot bootje. Het is hier allemaal wat droog, incl. Flores, maar het water is echt fantastisch! De sfeer is wel apart hier, in 1 van de 10 hutjes zit Marco, een franse hippie die de hele dag aan het vechten is met de lucht, dikke vliegende kicks maken enzo. Rof. De andere gasten kijken ons amper aan. Als ze maar niet ‘s nachts ineens in moordlustige vissen veranderen (dat was echt een super goede film). Als we zitten te lezen komt er ineens een hert heel dichtbij! Eerst zijn we best wel geintimideerd, het beest is groot, maar wat kan een hert doen eigenlijk? Hij komt steeds dichterbij en legt dan vervolgens haar hoofd op Nienke’s schoot! Wat een gek eiland is dit! En wat doe je met een hert op schoot? Aaien, zoals een kat? Of klopjes geven, zoals een hond? We proberen het allebei en ze lijkt het wel gezellig te vinden. Gek.

Zaterdag 28/6
We worden ‘s nachts niet opgegeten door de vis-mensen en douchen met een emmertje water waar we inmiddels al helemaal gewend aan zijn. Luxe? Niets voor ons! We lenen twee snorkelsetjes, smeren de ruggen in en plonsen er in. Na een zeeslang, een paar agressieve (maar niet erg indrukwekkende, snelle bewegingen vinden zij weer eng) zien we een zeepaard! Best een grote, ongeveer 20cm, wat schattig! De oesters zijn zo groot als skippyballen en we kunnen het niet laten om er een paar te pesten, een steentje erin laten vallen en wachten tot ie het weer uitspuugd, altijd leuk…
Tijdens het avondeten wordt Thijs niet lekker, het zweet breekt hem uit en hij is ook duizelig! Als het maar geen malaria is (we nemen daar immers geen medicijnen meer voor).

Helse Perama boottocht…
Zondag 29/6 – dinsdag 1/7
‘s Ochtend voelt Thijs zich weer helemaal prima, opgelucht halen we adem, totdat een fransoos zegt: ‘butt if ou ave malaria, zen zomorrow uo’ll ave feverr again’. Oh, das geruststellend, zeker omdat we morgen op een boot naar Lombok zullen zitten. Om 17:00u moeten we ons verzamelen met 20 andere toeristen. Dus op zijn Indonesisch staan we om 18:30u op de kade. Er heerst wat onrust en ineens begint er een groot gevecht tussen de Indonesiers, een stuk of 50. Er worden flinke klappen uitgedeeld en wij (de toeristen) weten niet zo goed wat we moeten doen, dus staan er een beetje hulpeloos bij. Net als de politie overigens, een meter of 50 verderop, kijken fluitend de andere kant op. We ontwijken het geknok en uiteindelijk houdt het net zo spontaan weer op als dat het begon. Aan boord blijft de sfeer gespannen, de gids vertelt dat het gevecht tussen de bemanning van de twee boten ging. Ineens herinneren we ons het verhaal van een Oostenrijkse meisje over een gevecht aan boord, de kapitein stak één van zijn mannen neer! Leuk stel dus, vet leuk ook dat we die mensen nu dus geld geven en zij ons twee dagen mogen vervoeren…
Wij zitten op de kleine boot, zoals we ook verzocht hadden. Op de grote boot gaat men namelijk feesten en daar hebben wij geen zin in. Maar na het avondeten komt de kapitein en zegt dat we op de grote boot moeten, omdat we niet op de lijst voor de kleine boot staan. Hij is erg strikt en zegt dat ie per see de lijst moet hanteren, nou jah, als het dan echt moet… Aan boord van de grote boot blijken we ook niet op die lijst te staan. Stom gedoe. Op de grote boot heeft iedereen al zijn eigen plekje veroverd en mogen wij aan de voorkant op het dek liggen, tussen de bierdrinkenden. Precies wat we wilden voorkomen. Gelukkig willen twee (bierdrinkende) duitsers wel ruilen en kunnen we toch nog achterop het dek plaats nemen, met ons matje en slaapzakje. Slapen doen we niet en als we ‘s ochtends wakker worden liggen we ook nog steeds in de haven, terwijl we eigenlijk al bijna op Rinca hadden moeten zijn, ze waren ‘vergeten’de verswater tanks te vullen. Te gek, nog langer op de boot.
Behoorlijk laat komen we aan op Rinca. Rinca is het zuster-eiland van Komodo eiland dat bekend staat om de Komodo dragons (mega varanen). We spotten er 1 en ja, hij is inderdaad behoorlijk groot, maar eigenlijk maar iets groter dan de monitor lizards op de Perhentians. We spreken met een Canadese jongen (Alex) die echt verbijsterd is over deze gang van zaken. Komodo-dragons schijnen redelijk aggressief te kunnen zijn en dit is volgens hem echt niet verantwoord. Sommige toeristen komen gevaarlijk dichtbij en volgens Alex kunnen ze 50 km per uur rennen, dus houden wij afstand. Even later komt er een verveelde gids bij en irriteren we ons aan toeristen die steeds dezelfde vragen gaan stellen waarop de gids klaarblijkelijk geen antwoord op weet, maar dat probeert te verbloemen door andere feitjes te geven. Alex zegt dat we nu een andere route lopen die korter is, omdat we al zo uitlopen, maar waar eigenlijk nooit dragons rondlopen. Als we terug komen bij de boot zien we er nog 1. De meiden die op de boot waren gebleven hebben een veel beter verhaal. Zij zagen één jagen en zwemmen. We varen weer een uurtje of 4 en gaan dan snorkelen. Lekker even afkoelen en vissn kiekn. Mooi, maar wij zijn verwend en zien niet echt veel denderends. Na het avondeten kijken we een afleveringetje Soprano’s op Thijs zijn Ipod, echt gezellig zijn we dus niet, al helemaal niet als Thijs vervolgens weer een paar uur over de reling hangt. Beginnen ons toch wel een beetje zorgen te maken. Samen met een Australisch echtpaar pluizen we een medische encyclopedie na, maar kunnen niet echt iets vinden. Nog even aanzien dan maar.
De volgende dag voelt Thijs zich nog steeds beroerd, dus blijven wij aanboord als de rest op zoek gaat naar een waterval en gaat snorkelen. ‘s Avonds vinden we glas in ons eten en komen we rond middernacht aan in Mataram waar alle hotels vol zitten en we settelen voor een vieze kamer die we delen met Alex. Wat een feest deze trip he? Wie had ons die ook alweer aangeraden?? (grapje!!)

Woensdag 2/7
Thijs voelt zich alweer veel beter dus gaan even wat anticultuur opademen in de mall, samen met Alex in Mataram (hoofdstad van Lombok). Wij gaan vanavond naar een weeshuis, op aanraden van Celine en Myrthe (die we ontmoet hadden op Bunaken). Het weeshuis is gesticht door een Nederlands echtpaar en wij zijn toe om eens een beetje bij te dragen aan Azie, in plaats van steeds maar nemen. Om 20:00 uur komen we aan, de kinderen kijken eerst de kat uit de boom, net als wij. Er zit hier nog een Nederlands meisje (Marieke), al bijna een half jaar en ze legt ons het reilen en zeilen een beetje uit. Er zitten hier op dit moment 14 kinderen, van de leeftijd 6 tot 16, 3 meiden en 11 jongens. Zo wonen hier nu twee broertjes wiens ouders overleden zijn en hun zusje ook nog meer recent, er was geen geld voor haar en daarom heeft ze niet de medicijnen gehad die hier nog geen euro kosten om te overleven. Niet allemaal zijn ze echt wees, meestal is er 1 ouder overleden en kan de alleenstaande ouder het allemaal niet meer bolwerken. De kinderen hebben per tweetal een kamer op de onderverdieping, de bovenverdieping biedt nog plaats voor meer wezen, maar tot die tijd kunnen vrijwilligers hier verblijven. De Nederlandse oprichters hebben het plan om dit weeshuis uiteindelijk zelfvoorzienend te laten zijn. Zo hebben ze een restaurant geopend waarvan de opbrengsten ten goede komen aan het weeshuis, zijn ze een zwembad aan het bouwen waarvan de entrée straks een kleine bijdrage moet leveren, is er een kiosk, een theater, komt er waarschijnlijk een kliniek en worden er viswedstrijden gehouden ten bate van het weeshuis. Als de kinderen om 21:00 uur naar bed gaan, vertrekken wij ook. We zijn nog moe van Perama en willen morgen een beetje fris voor de dag komen.

Donderdag 3/7 – zondag 13/7
Oh jah, Lombok is Moslim, herinneren we ons om 05:00 uur als de minaretten een wedstrijd wie het hardst kan oproepen tot gebed doen. We denken er minstens 5 door elkaar te horen roepen. De kinderen in dit weeshuis zijn ook allemaal Moslim, dus geven ze gehoor aan deze oproep en beginnen met wassen. Het eerste gebed duurt anderhalf uur, dat geeft ons dus mooi de tijd om weer lekker de ogen dicht te doen.
De meeste dagen spelen we een beetje met de kinderen en klooien we wat aan met zijn allen, maar we gaan ook een paar daagjes Lombok verkennen. Zondag 6/7 gaan we met Marieke mee naar een dorpje waar Andi woont. Andi werkte eerder ook op de stichting, maar is daar sinds kort weg. Hij komt ons ophalen op de motor en wij lenen de motor van iemand van het restaurant om in bijna 2 uren vanaf het weeshuis (40km) naar het zuid-westen te rijden. Onderweg zien we de prachtige natuur en cultuur en worden we helemaal verliefd op Lombok. Eenmaal aangekomen bij het huis van Andi worden we volgepropt door zijn vrouw en haar familie en voelen we ons even geen toeristen maar als zijnde op visite bij vrienden. Het is gezellig en we besluiten ze mee te nemen naar een eilandje hier vlak voor de kust waar zij amper komen (geld…) met een bootje die niet helemaal geschikt is voor de open zee. We komen nat aan op het eiland en laten ons opdrogen onder het genot van een drankje bij een Nederlands/Indonesische dame die net een resortje is begonnen. Op de terugweg worden we nog natter dan op de heenweg, voor zover dat nog kon. We verkleden ons dan en nemen afscheid van de hele familie. Als we terugkomen bij het weeshuis en we bedanken Andi, zegt ie: ‘Don’t forget me’. Ogossie.Dinsdag 8/7 en woensdag 9/7 huren we nog een keer een motor om ook het zuiden en noorden van Lombok te zien. Het is hier werkelijk prachtig, van bergen naar woestijn, van keihoge golven naar meertjes, van apen naar koeien en we kijken ons de ogen uit de kop. Van meerdere mensen kregen we de tip om de Rinyani, één van de hoogste bergen van Indonesie, te bedwingen. Thijs had hier wel oren naar, Nienke niet zo. Dus:Thijs’ donderdag 10/7 – zaterdag 13/7
Toch wel enigszins zenuwachtig (kan ik het, of wordt dit pijn lijden…) begin ik op donderdagochtend 9 uur mijn driedaagse wandeltocht. Mijn gezelschap bestaat uit 2 ‘Australian mates’, Patrick en Athron, de gids en een porter. De porter is, zoals het woord al verraad, een klein maar idioot gespierd mannetje die alle spullen draagt. Aan een bamboestok, die hij over zijn schouder draagt alsof het niets is, hangen 2 manden met daarin al het eten en drinken voor 3 dagen, 2 tenten, kookgerei, 3 slaapzakken, 3 matjes, en nog wat ander materiaal. Even ter illustratie: Ik probeerde het gevaarte voor de grap op tillen, maar kreeg het nog maar net tot op heuphoogte. In totaal moet het wel 30 kilo gewogen hebben. Dat is dus duidelijk, deze mensen doen onvoorstelbaar zwaar werk, 6 dagen in de week.
Na 20 minuten lopen kopen ‘the mates’ beatlenut (energie-drugs) en rijstwijn van een heel oud vrouwtje die langs de route koffiebonen zit te pellen. Mijn vooroordeel wordt maar weer bevestigd, de helft van alle Engelsen en Australiers denken aan niets anders dan drugs en drank. En we moeten nog 3 volle dagen zwaar hiken! Dat gaan ze niet volhouden, denk ik. Na 6 uur lopen blijkt dat de porter ons tempo niet vol kan houden, en we helpen hem met dragen. De spullen worden verdeeld en we lopen nog 2 uur. In totaal dus 8 uur gelopen, wat direct vanaf het begin erg steil was. Daar komen we aan op onze slaaplocatie en hebben we al 1900 meter geklommen. De gids en porter koken ons maaltje wat echt binnen 5 minuten naar binnen wordt geschrokt. Direct daarna zetten we de tenten op want het wordt flink koud in een keer. Binnen een half uur verandert de temperatuur van 25 naar 2 graden en kruip ik snel in mijn tentje. De kleren (2 t-shirts, trui, windjack, joggingbroek, dikke sokken), slaapzak en tent blijken niet opgewassen tegen deze kou en wind die toch flink aanzet zo ‘s nachts op een berg. Ik lig de hele nacht wakker van de kou. Oh ja, zo voelt kou! Dat is lang geleden!
De volgende ochtend, half 5, is het nog donker als we onze spullen inpakken en een krachtmaaltijd naar binnen duwen. Direct vanaf het begin af is het weer steil tegen de berg op. Na een uur is het al weer licht en hebben we de rand van een vulkanisch meer bereikt. Wat een uitzicht! We lopen snel door, anders halen we de volgende post vanavond niet. We dalen in hoog tempo richting het meer, wat op een hoogte van 1500 meter ligt. Tijdens de daling begint mijn knie lichtelijk pijn te doen bij iedere stap. Te veel belasting in een keer? Al deze meters moeten we dus straks weer berg op doen, shit… Na een duikje in een hotspring bij het meer (mijn voeten waren even in de hemel) en een middagmaal beginnen we de klim naar een hoogte van 3100 meter. Daar herhaalden we rond 5 uur ’s middags weer hetzelfde ritueel als de avond daarvoor; brandstof erin en aan de slaapaccu maar!) Deze nacht verliep ook weer redelijk moeizaam. De kou maakte het echt onmogelijk om een oog dicht te doen. Gelukkig werden we midden in de nacht gewekt door de gidsen om de laatste tocht naar de top te doen, voor zonsopgang. Dit was kortgezegd een hele rare tocht. Met harde wind, bizar steil (moest mijn voeten EN handen gebruiken om naar boven te komen), in het donker, IJSkoud en met een ijle lucht vechten met mezelf. Ik heb het, qua fysiek en mentaal, weinig zo moeilijk gehad. Maar daar kwam ik voor, riep ik letterlijk hardop tegen mezelf. En dan te bedenken dat Nienke nu lekker ligt te slapen in haar prive-villaatje aan het strand…STOM!
Na 3 uur lopen was ik er dan. Behalve Patrick, heb ik tijdens de tocht de rest van de groep achter moeten laten, want we kregen het idee dat daar de batterijtjes redelijk op waren. Een uur voor zonsopgang, en inmiddels de temperatuur op het nulpunt en snijdende wind, stonden we daar. We waren op 3 na de eersten aldaar. En dat voelt goed! Na een half uur kwam de rest dan toch ook aan, helemaal uitgeblust. Toen eenmaal de zon opkwam, werden we beloond voor dit alles. Wat een uitzicht! Vanaf hier was heel Lombok te zien, de Gili eilanden, Bali en Sumbawe. We waren zo hoog dat we flink ver boven de wolken uitkeken. Echt adembenemend mooi.
Vanaf nu alleen nog maar berg af. En dat stelde mij nou niet echt gerust. Want die pijn achter in mijn knie werd steeds erger. En we moesten nog 3200 meter dalen! Met flink veel pijn verbijten, met een stok lopen en het rustig aan doen ben ik er uiteindelijk gekomen. Zo blij dat het over was en dat ik het gehaald had tot de top! Snel terug naar Nienke en het weeshuis. Eten, warmte en slapen! Ik kon niet wachten.

Nienke’s donderdag 10/7 – zaterdag 13/7
We hoorden dat het een heftige tocht was en dat slechts 1 op de 5 mensen die uberhaupt start de top bereikt. Nou zie ik mijzelf als 1 van die 4 en weet ik dat Thijs die ene is. Daar komt nog eens bij dat ik liever lui dan moe ben en (dus) niet van bergbeklimmen houd! Ik ben niet echt gezellig gezeldschap op zo’n bult dus had ik een beter plan. Thijs de berg op en ik: boekje lezen! Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben donderdag met Marieke naar Senggigi (hét kustplaatsje van Lombok) gegaan, heb een bungalow geboekt en een boek van bijna 1000 pag verslonden, in de zon, in het zwembad, in bed en op het strand. Best gek, ineens zo alleen, na ruim 150 dagen 24 uren full-time bij elkaar zijn, maar ook dat kunnen we dus nog steeds.

Terug zijn de kinderen weer allemaal super lief en ze lijken nooit ruzie te maken. We zien ze amper vechten. Best bijzonder, vroeger (nu komt een ‘great story grandma’ verhaal) deden wij er alles aan om het leven van onze broers en zussen zuur te maken, maar deze kinderen helpen elkaar bij alles, delen alles en spelen met zijn allen in een groep, niemand wordt buiten gesloten. Echt hartverwarmend. Ook wij worden zo nu en dan aan de hand genomen om mee te doen. Super lief. En ondanks dat het niet echt zo hoort, hebben we na twee weken allebei onze lievelingetjes. We willen ze zo graag meenemen naar huis, ze helpen een goede toekomst te geven, ze willen allemaal heel graag naar school en ooit naar Belanda (Nederland dus) komen. En leg dan maar eens uit dat Belanda zo fantastisch nog niet is. Alles is hier zoveel mooier en vrijer, we denken dat ze nooit zouden kunnen aarden in een land als Nederland waar net zoveel regels zijn als mensen… Waar zij zich nooit aan zouden kunnen houden.

Maandag 14/7
Als we wakker worden zijn de kinderen allemaal al naar school en zo hebben we maar van een paar echt afscheid genomen gisteravond. Wat ons best zwaar viel. Maar we willen ook Bali en Java zien, we nemen een taxi naar de boot en beginnen aan onze laatste bootreis. Bijna vijf uren later staan we op Bali. Gelijk een heel ander eiland, een stuk ontwikkelder dus direct worden we ‘lastig gevallen’ door 40.000 taxichauffeurs die ons voor belachelijk hoge prijzen naar Ubud willen brengen. De hoge prijzen komt door een crematie zeggen ze steeds. We hebben geen idee wat de prijs in vredesnaam met de crematie te maken heeft en krijgen uiteindelijk min of meer onze zin. Ubud is een heerlijk bruisend stadje, redelijk centraal in Bali. Aan het begin van onze straat zit een super leuk restaurantje waar we een stel die we op Flores ontmoet hadden weer spreken. ‘Ook hier voor de crematie?’. Eh nee, maar nu willen we toch wel weten wie er dood is. Blijkt dat de koning eind maart is overleden (toen wij dus in Laos zaten) en dat daar morgen een grote ceremonie voor gehouden wordt, inclusief crematie! Ze zeggen dat dit de grootste ceremonie in 100 jaar is en wij zijn erbij! Wat een mazzel zeg, wel sneu dat ie dood is natuurlijk…

Dinsdag 15/7
Omdat de ceremonie om 12:00u gaat beginnen, zitten wij om 11:30u klaar. We hebben een schaduwplekje gevonden, op een trap en zitten goed tussen de balinesen. Voor ons staan een stuk of 100 mannen in paarse t-shirts, met banden om hun hoofd en sarongen om. We komen goed voorbereid, snappen niets van wat er allemaal gebeurd, maar kijken onze ogen uit. Om 14:30u (we zijn inmiddels gewend aan al het trage hier, vermaken ons prima 3 uren op een trap) wordt het ineens heel onrustig en ontstaat er een soort gejoel terwijl verder niemand wat zegt, heel spannend. Een man en een vrouw, prachtig gekleed, worden gedragen door wat paarse mannen en we vermoeden dat zij de nieuwe koning en koningin zijn, of prins en prinses, of zomaar 2 mensen… Daarna komt er een enorme papiermaché-en koe voorbij gedragen en dan een stier. En vervolgens twee hele hoge torens, gedragen door honderden dragers, waarin het lichaam van de koning ligt, waarvoor alle telefoon- en electriciteitsdraden zijn omgelegd, een hels karwei. Niet alleen de koning wordt vandaag verbrand, maar ook 68 anderen. Tis een goede dag om naar het volgende station te gaan. De stoet is erg groot en de warmte en de honger doen ons besluiten om de hele tocht vanaf een afstandje te bekijken. Indrukwekkend is het wel.

Woensdag 16/7
Thijs heeft nog altijd last van zijn knieen en dus zijn we noodgedwongen het wat rustiger aan te doen. Ergens vinden we het helemaal niet erg. We hebben al zoveel gezien en die knieen zijn iets belangrijker dan de rest. We bekijken het mooie Ubud en verwennen onszelf met een massage, ruim een uur later staan we volledig ontspannen op straat en zijn we 10 euro lichter. Ongelovelijk.

Donderdag 17/7 – woensdag 23/7
Tijd voor ons mini-vakantie-tje. Met de bus vertrekken we naar Kuta, we hadden al even gezocht op internet naar een mooi hotelletje waar we ons een paar dagen kunnen vermaken, maar in alle dorpjes was al heel veel vol, het is nu hoogseizoen. In Kuta moet nog veel vrij zijn, dat is echt hét toeristendorp. We schrikken ons dood als we aankomen. Spierballenrollende, halfnaakte jongens in olie met een surfplank onder de arm, nog naaktere meisjes die er ordinair uitzien, grote reclamelichtbakken, geen enkele indonesier, overal smoezelige mannentjes die drugs & vrouwen aanbieden, Nienke krijgt nog een triootje met 2 mannen voorgesteld (niet op ingegaan, Thijs zat op me te wachten…), op de menu’s staan dingen als orgasms, deep penetrations en magic mushrooms en Ronald McDonald staat op een surfplank. We kijken onze ogen uit, maar willen hier echt nog niet dood gevonden worden. In een lounge bar (heel indonesisch) komen we het stel dat we op Flores en in Ubud tegen kwamen weer tegen en zij raden ons aan om het dorp hierboven te proberen. Dat is wel meer up-class, maar kennelijk zijn wij daar nu al aan toe. Na lang zoeken, vinden we pas tegen de avond iets waar wij helemaal blij van worden. Hele hoge muren om een villa-resort heen. Het kost behoorlijk wat meer dan we eigenlijk hebben, maar we willen ECHT NIET tussen dat gespuis zitten. Das voor ons geen vakantie meer. Bovendien heeft Nienke misschien al een tijdelijke baan, dus geven we dat geld maar vast uit… Verstandig? Nou jah..
We zitten nu dus op Villa Coco, tussen de gepensioneerden en we voelen ons helemaal thuis. Amper komen we onze villa uit, alleen voor boodschappies (we hebben zelfs een keuken) en voor het prachtige zwembad. Zo willen we dat ons huis er later ook uit gaat zien!
Morgen vliegen we naar Surabaya, Java om vanaf daar naar de berg Bromo te gaan. Nog een klein stukje reizen.

Dikke kussen vanaf Bali!
Thijs en Nienke

Vrijdag 30/5
Om de dag goed te beginnen, pakken we eerste even een Starbucks. Vandaag gaan we het rustig aan doen, gewoon een beetje de toeristen uithangen. We bekijken een Nederlandse begraafplaats, stappen aanboord van een ‘rivercruise’ en eten een broodje kroket (is die Nederlandse oud-kolonie toch nog ergens goed voor geweest ). We gaan nog even de ‘revolving-tower’ in, zien de zee vanaf 100 meter. Trots dat we toch nog zoveel gedaan hebben vandaag , zoeken we een lekker plekje op voor een sateetje met een biertje. In Melaka rijden behoorlijk wat disco bikes rond, waar wij als echte toeristen natuurlijk even van gaan genieten. De fiets waar Lisette en Michiel instappen is zo neon met blacklight dat je er niet direct in kan kijken en de onze heeft 2 behoorlijke boxen waar een dikke rave uit komt denderen, oorverdovend, maar lachen is het wel.

Zaterdag 31/5
Zelfs voor ons (lovebirds) is reizen met dezelfde persoon dag in, dag uit (dag in, dag uit…) een kleine uitdaging, dus goed gezeldschap slaan wij nooit af!
Eerst posten we nog een klein pakketje richting Nederland om vervolgens een plan te bedenken in de Starbucks. Onze laatste dag samen met L&M spenderen we buiten Melaka, Ayer Keroh, omdat we de krokodillenboerderij gaan bekijken. We lunchen nog even bij de Mac (de meeste backpackers zullen hier nu een wenkbrauw optrekken, ketens zijn namelijk niet ‘the way to go’, maar wij zijn geen hippies en vinden een burger op zijn tijd goddelijk!) en stappen dan in de taxi. Het leukste van de krokodillenboerderij is eigenlijk het spookkasteeltje. Via de lachspiegels, waar wij kinderachtig genoeg ook echt om in een deuk liggen, komen we in een spookhuisje terecht. Veel harde geluiden en een paar schrikketjes later voelen we ons redelijk op ons gemak totdat we zien dat Lies aangevallen wordt door een bolletje draden! AAAAAHHHH!!! Dan draaid het bolletje zich om en valt Nienke aan! AAAAAAHHH!!!! LOPEN!!!!
Even later beseffen we dat het een dweil was en 1 van de jongens van het park ons even extra de stuipen op het lijf wilde jagen, stomme witten . Nou das wel goed gelukt. De jongens klagen achteraf dat ze last van de oren hebben, door ons geschreeuw, maar wij weten wel beter, alle kleur was even uit de gezichten .
De krokodillen zijn enorm (lui), maar er komt actie in de tent wanneer er ineens kippen de hokken ingesmeten worden. Het geluid van dichtklappende kaken is beangstigend, maar intrigerend. We controleren even of alle krokies wel een kippetje krijgen en merken dat de verzorger er 1 overslaat! Zielig, maar vandaag is het fun-dag, dus gaan we naar de buren. Die hebben een kart-baan. De karretjes zien er niet uit alsof ze ook maar 1 enkele keuring hebben gehad, maar Lies, Michiel en Thijs scheuren weg. Nienke heeft dat nog nooit gedaan en ook nog eens het traagste karretje ooit en -eerlijk is eerlijk- durft ook niet zo goed. In de eerste bocht staat ze al in de banden en als iedereen klaar is, mag ze nog 2 rondes. Nee, geen nieuw talent..
‘s Avonds gaan we ‘lokaal’ voedsel proberen en zijn blij verrast! Heerlijk allemaal! En we zitten proppievol na afloop, voor 8 euro in totaal voor ons vieren! Incl. drinken! Dat levert ons allemaal een geluksmomentje op .
We drinken nog een biertje en moeten dan alweer afscheid nemen. Morgen vertrekken Lies en Chiel naar de Perhentians, naar ons lievelingsplekje en wij gaan naar Singapore. Weer met zijn tweetjes beseffen we ineens hoe snel de tijd nu vliegt. Over een 2 maandjes zitten we alweer in Bangkok. Eigenlijk zijn we nu alweer op de terugweg! Snel! Genieten!

Zondag 1/6
Busje pakken naar Singapore dus. In de bus vallen we al van de ene verbazing in de andere. We krijgen eten van alle kanten aangeboden, worden door iedereen ondervraagd en krijgen de grootste glimlachen! En dat tewijl Maleisie al zo’n vriendelijk land is. Hier kunnen we wel aan wennen. Als we 5 uurtjes later in Singapore aankomen staan we even bedust om ons heen te kijken. En nu? Gelijk komt er een man op ons af stappen die vraagt waar we heen moeten. Een taxi blijkt hier goedkoop (en met een meter!!) dus vragen we waar we kunnen pinnen, we hebben nog geen Singapore dollars. Dan trekt de meneer zijn portemonnaie, wij denken nog, hmm wat is dit voor oplichttruc? Hij wil ons 10S$ (=5 euro) geven, nee, dat hoeven we niet. Maar hij staat erop zodat we tenminste in ons hotel kunnen komen! Wat lief!
Het hotel dat we uitgezocht hebben heeft geen kamers meer, maar wel dorms.. Dat hebben we nog nooit gedaan en aangezien het hier allemaal behoorlijk duurder is, doen we het. Eenmaal binnen zijn we blij verrast, prachtig schoon en erg gezellig! Ook het wijkje waarin we zitten vinden we helemaal te gek, little India. Singapore is leuk (en schoon!!)!

Maandag 2/6 + dinsdag 3/6
We besluiten we de Esplandes (theaters on the water) te gaan bekijken. We volgens netjes de borden, maar blijven maar onder de grond! Je kan deze hele stad bekijken zonder ooit buiten te komen! Wij zijn geen watjes, dus wij gaan wel naar buiten, pfff hier ist warm! Daarom dus..
De rest van de dag lopen we rond in 1 hele grote straat, waar 30 Malls aanvast zitten! Alles is zo overdreven hier, maar de sfeer is goed en overal terrasjes en barretjes.. Ja, hier zouden we wel kunnen wennen.

Woensdag 4/6
Helaas moeten we hier alweer weg. Voornaamste reden; cashflow. Gaat hier wel erg rap. Het wordt nodig tijd dat we het wat rustiger aan gaan doen.. Jammer genoeg..
Vandaag vliegen we vanaf Johor Bahru (Maleisie) naar Kota Kinabalu (Maleisie). Onze vingerafdrukken worden nog even genomen op de grens van Singapore naar Maleisie, er is recent iemand gevlucht uit de gevangenis, moesten ze natuurlijk even checken of wij dat niet waren..
De vlucht is wat turbulent, de eerste op deze reis. Veel onweer om ons heen, maakt het wel spannender.. Bij aankomst nemen we een taxi, een hele lieve man die ons laat zien waar de files staan. Bij ieder tankstation. Morgen wordt benzine namelijk 30RMcent duurder per liter. Een behoorlijke prijsstijging, gezien het eerst 50rmcent was.
Het hotel is prima, wel weer een dorm, maar das wel even goed. Kunnen we weer even goed maken voor Singapore. We zijn op BORNEO!!

Donderdag 5/6
We nemen een bootje naar een eilandje hier voor de kust. Heerlijk, ondanks dat het er stikt van de hoofddoekjes en Nienke zich dus wat bloot voelt. Na een uurtje of 2 dippen in ze zee, komt er een pikzwarte lucht aan. Ohjah, we zijn nu in het regenseizoen, vanaf nu zal het iedere dag waarschijnlijk wel even een keer regenen. We duiken een restaurantje in, eten heerlijke DimSum (die chinezen zijn ook overal te vinden) en bekijken vanaf het dakterras het onweer onder het genot van een biertje. Heerlijk.

Raar verhaal: terwijl we inchecken ontmoeten we Femmie. Al snel blijkt dat ze ook uit Groningen komt, toevallig! Dan vertelt ze dat 3,5 maand in de Filipijnen is geweest en als Thijs haar naam vraagt komen we erachter dat we haar waarbenjij.nu al een paar keer gechecked hadden voor tips over de Filipijnen! Toevallig! Dan komt eigenlijk het meest bizarre van alles. Ze heeft voor de politie gewerkt, in de Oosterparkwijk. En… zij was de politie-agente die ‘s ochtends kwam toen er bij ons ingebroken was!!!
It’s a small world after all!

Dikke kussen
Thijs en Nienke

Wetende dat het alweer een tijdje geleden is, gaat dit vast weer een enorm verhaal worden.. Dus maak je borst maar nat!

Dinsdag 6/5
Na veel zeuren van Thijs’ kant is het dan eindelijk zover. We hebben een groot waterpark gevonden met meer dan 30 glijbanen die waarschijnlijk in Nederland niet door de keuring zouden komen. Binnen 10 minuten na binnenkomst heeft Thijs 2 enorme schaafwonden en is Nienke’s bikinibroekje zover naar binnengedrongen dat ie er aan de voorkant weer uitkomt.. Wat natuurlijk weer veel te bloot is voor Aziatische begrippen. Alle meiden hier hebben minstens een broekje aan, waarvan je dan wel de helft van de billen ziet en een topje, dat zo doorschijnend is dat het hier 1 grote ‘wet-t-shirt contest’ is. De groeten, dan mag Nienke best in bikini. Af en toe komt er een enorme stortbui naar beneden, met druppels die bijna zeer doen, maar zo heerlijk verkoelend zijn!
Als we alle glijbanen 1 keer gedaan hebben, allebei nog minstens 5 blauwe plekken/schaafwonden erbij, de longen rauw geschreeuwd hebben en van schrik minstens 10 jaar minder oud zullen worden, gaan we in een bandje in de stroomversnelling hangen. Ook dit kan natuurlijk niet normaal en al snel wordt het knokken in de stroomversnelling (Tunesie?!?).

Woensdag 7/5
We doen het lekker rustig aan, een beetje gedwongen want we hebben spierpijn op plekken waarvan we niet wisten dat we spieren hadden. ‘s Avonds vliegen we naar Kuala Lumpur, een kleine 2 uurtjes vliegen. Op het vliegveld bellen we nog even met Marrit vanwege d’r verjaardag, wat allemaal net goed gaat. Zo nu en dan toch lastig hoor, zo aan de andere kant van de wereld zijn..

Donderdag 8/5
Het verschil met de andere Aziatische landen die we tot nu toe hebben gezien is gelijk duidelijk. Veel meer hoofddoekjes en tegelijkertijd een stuk westerser. Kuala Lumpur (of populair: KL) is een immense stad. Een en al shoppingcentre en (driemaal raden wie daar zo blij van werd dat ie bijna moest huilen?!?) heel veel MacDonaldsen/Burger Kingsen/Subways (broodjeswinkel) etc etc. Heerlijk om weer even te voelen hoe alles er in het westen aan toe gaat. We hoeven ook weinig af te dingen, de prijzen staan vast en tis hier toch wel duur. We nemen een kijkje over KL vanaf de Menara toren, op 271 m hoogte en zien de stad aan onze voeten liggen. Prachtig. Maar omdat 1 van ons erg moe is en de irritatiegevoeligheid hierdoor wat hoger ligt, hebben we onze eerste echte ruzie. Na een half uur debateren nemen we elk een halve liter koffie bij Starbucks en daarna ziet het er allemaal een stuk beter uit! De ruzie is voorbij en zijn allebei erg verbaasd dat dit eigenlijk pas de eerste was! Wat zijn wij toch een droomkoppel…
We gaan lekker op zijn Amerikaans hangen in de Malls, eten een sateetje van de straat en kijken onze ogen uit.

Vrijdag 9/5
We regelen tickets om de Petronas torens op te mogen, gaan op de foto voor de Indonesische visa en even langs onze vrienden van de Subway. We hadden ergens gelezen dat het Aquarium een bezoekje waard is. Gelijk bij de entree vinden we het al super. Thijs vraagt aan een man met microfoon waar de wc, waarop de vriendelijke man omroept: ‘You ask where is the toilet. It’s down the stairs on the right’. De hele zaal kijkt naar Thijs, die rood van schaamte boos naar Nienke kijkt (die vervolgens rood van het lachen, geinteresseerd blijkt in een leeg aquarium). Het aquarium is mooi, maar er moeten ook weer dingen geregeld worden. Op naar de Indonesische ambassade. We hebben een aantal niet al te beste verhalen over deze mensen gehoord en als Nederlanders zijnde (en gezien de hele Moslimtoestand) hielden we onze adem in. We willen namelijk wat langer daar blijven, dus moeten we veel glimlachen en geduldig zijn. Het geouwehoer begint direct. Of we een vliegticket hebben vanuit Indo. Nou nee, we weten niet hoelang we mogen blijven (30 of 60 dagen), dus kunnen we ook niets boeken. Dat bleek een gekke gedachte. Maandag maar even terug komen met een ticket dus.. We boeken dus iets goedkoops, Jakarta-Bangkok op 31 juli en gokken daarmee op 60 dagen visa.
Dan de Petronas op, heel mooi, maar het zicht vanaf de Menara was beter (want hoger en de Petronas in beeld). We gluren stiekem bij iemands kantoortje naar binnen. Gek idee dat er daadwerkelijk mensen werken op deze hoogte.

Zaterdag 10/5
Walking-tour time! Via de oude koloniaase buurt, naar little India en weer terug naar het centrum. Flinke trippel, maar ondanks de hitte het gedoe zeker waard. Het is hier nu gemiddeld rond de 40 graden! We zijn al wel een stuk beter geacclimatiseerd natuurlijk dan 3 maanden terug, maar helemaal wennen eraan doe je niet.
Dan brengen we en bezoekje aan het Vlinderpark. Waar ze in Emmen zo’n moeite voor moeten doen, is hier min of meer uitzichzelf ontstaan. Prachtige jungle met enorme vlinders die af en toe iets te opdringerig zijn naar onze smaak. Terwijl Thijs rennend door de tuinen een vlinder probeert af te schudden (die volgens hem steeds op hem plast.. tuurlijk Thijs..), belanden we ineens tussen de kassen en zien we de meest afschuwelijke dieren! Van spinnen groter dan je hoofd en torren groter dan je hand! En dit alles loopt rond in de Cameron Highlands.. Daar en dan besluiten we dat dus over te slaan. We zijn klaar met al dat kruipende spul (ja we weten het, Indonesie is nog erger.. kunnen nu al wel huilen). Nee, dan vogels. Die raken je tenminste niet aan. Op naar het vogelpark! De papegaaien entertainen ons 10 min (ze proberen de deur open te maken, maar krijgen steeds ruzie onderling). Ohjah, we vinden vogels ook stom. Gelukkig komt er op dat moment een meneer aan die zegt dat ik wel even wat kuikentjes mag vast houden! Joepie! Thijs is net Lennie (Of Mice and Men) met zo’n kuikentje, bang dat ie valt houdt ie het net ietsie te stijf vast. Terug in de kooi blijft het beestje verdoofd zitten. Geeft niet, zegt de man, ze zijn toch voor de roofvogels.. Tof.

Zondag 11/5
Vandaag is het zo heet dat we er een shoppingmall dag van maken. We gaan naar Mid-Valley waar meer dan 500 winkels zich verzameld hebben, naast 30 restaurants, 7 koffieshops, een bios met 18 zalen en een bowlingcentrum met 38 (!) banen! Hier vermaken wij ons dus wel een dagje! Na de film (Ironman, vet tof), bellen we even naar huis. Tis immers moederdag! Thuis horen (en horen dat je gemist wordt) is toch wel een beetje moeilijk (voor Nienke), maar achteraf lucht het ook lekker op. Schijnt er bij te horen. Toch?

Maandag 12/5
Weer op naar de ambassade. En we hebben weer eens geluk! We krijgen wat we willen en bijna gratis! Bonus!
Thijs regelt ondertussen dat we morgen al naar de Perhentian Islands gaan. Vanwege vakanties zal het de komende weken daar erg druk worden en nu is alles nog beschikbaar laten wij ons vertellen. Dus Thijs boekt voor 4 dagen een pakket (incl. duiken & eten) en boekt ook nog een vlucht erheen! Zo makkelijk die Airasia.com.
Om 16:00u worden we opgepikt door een Maleisier die ons naar een vuurvliegjes-kolonie zal brengen. Na een uur rijden weten we werkelijk alles van de irritante Duitser die met ons meerijdt, van de situatie met zijn ouders tot zijn hobbies aan toe.. Hij begint uit te dagen om in een discussie verwikkeld te raken, we negeren hem maar een beetje, wat hij ziet als ‘running out of arguments’. Akkoord.
Als extraatje gaan we even langs Monkey-hill. Binnen de kortste keren worden we bedolven onder de apen (misschien komt dat door de boontjes die onze Maleisier mee had genomen), die overigens niet echt lekker ruiken maar wel heel lief zijn! Superzacht en aardig! Daarna krijgen we een heerlijke seafood-dinner, om vervolgens in een bootje de grootste kolonie vuurvliegen te bekijken ter wereld. Heel mooi, wel een beetje kitscherig, lijken wel kerstbomen. We zijn er stil van. Alleen de duitser kletst lekker door, maar we irriteren ons er niet meer aan (we zijn gegroeid!!).

Dinsdag 13/5
Om 04:15u lopen we naar de bus, want das het nadeel van de goedkope vluchten, ze vertrekken op belachelijke tijden. Maar 13:00u zijn we sprakeloos op het eilandje aan de andere kant van het land aangekomen. Wat is het hier mooi! Bijna belachelijk. Direct in de zwemkleding en snorkelen maar! Vervolgens bestellen we wat te eten, wat ook nog eens het beste tot nu toe blijkt te zijn. Het kan niet op hier! Beiden intens gelukkig, doen de rest van de dag niet veel bijzonders meer behalve een beetje om ons heen kijken.

Woensdag 14/5
Vandaag gaan we weer eens duiken. Na een heerlijk ontbijt worden we opgehaald door de duikschool, alwaar we ons duikmateriaal aangemeten krijgen (alles spiksplinter nieuw) en liggen we om 10:00u weer in het water. Lichtelijk gespannen, weten we alles nog wel?! beginnen we aan de ‘descent’. Het water is heerlijk warm (29 graden) en de helderheid van het water subliem! We zien veel visjes en koraal, maar proberen vooral te wennen aan het onder water zijn. Nienke heeft moeite om beneden te blijven (vetpercentage ) en Thijs verbruikt toch nog best veel zuurstof.
De tweede duik gaat een stuk beter. We krijgen complimentjes over hoe rustig we zijn en ervaren we ons doen voorkomen (zelf denken we dat ze Hollandse nuchterheid aanzien voor rustig en zelfverzekerdheid). De helderheid op de 2e duikplek is ietsie minder, maarrrr er zwemt wel een dikke schildpad voorbij! Prachtig gezicht! Maar de glimlachen op onze gezichten zijn snel vergaan als we onze divemaster ineens het teken voor SHARK zien geven. Als daarna de tekens BIG gevolgd door STAY PUT, BUDDY UP en STAY ALERT volgen, gaat het ademen ineens ook ietsje moeilijker en de hartslag behoorlijk sneller! Ineens schieten de enorme dingen weg, waarop de DM besluit dat we hier maar weg moeten, maar nog geen 2 zwemslagen verder komen de ‘sharks’ weer tevoorschijn. Er wordt gebaard dat het geen sharks zijn, maar flinke uit de klauwen gewassen Cobia’s. Wij weten het niet..

Donderdag 15/5
We hebben de smaak te pakken, vandaag gaan we nog 2 duiken doen! De eerste duik is direct al prachtig! We hebben een onderwatercamera gehuurd van de duikschool en dat blijkt een juiste keuze. We zwemmen door de schollen met Fusiliers door, zien roggen, haaien (geen gevaarlijke, wel imponerend grote), heel veel nemo’s, papegaaivissen, etc etc. Het is hier erg druk beneden.
De tweede duik is weer een angstaanjagende. Er zwemmen echt belachelijk veel triggerfishes rond hier. Deze vissen zijn niet echt vriendelijk en nu al helemaal niet. We zwemmen dwars door een nestzone, dus krijgen we hier en daar wat agressieve zwemmers op ons dak.. Wegwezen dus.
Al met al dus weer super ervaringen en we kunnen niet wachten tot we op Sulawesi weer mogen duiken!

Vrijdag 16/5
Vandaag gaan we het koraal vlak voor ons chaletje even dichterbij bekijken. Ook hier is het druk! Blacktip reefsharks all over the place, nemo’s, parrotfishes en zelfs een octopus!
We eten lekker, lezen en chillen er weer eens op los.

Zondag 17/5
Vandaag verhuizen we naar de buren. Deze tent zit voor de komende week vol en wij willen hier helemaal nog niet weg. De buren hebben ook leuke hutjes, dus we hopen er het beste van. Na circa 10 min daar te zijn, hebben we spijt dat we hier niet eerder zijn gekomen! Dit is het ware paradijs! Alles is hier goed, we kunnen eigenlijk als enige nadeel bedenken dat er wat grote kieren in het huisje zitten en er geen airco is. Maar achteraf komen we daar ook op terug. Als ‘s avonds de stroom aan gaat, brengt de fan heerlijke verkoeling en kan de warmte via de kieren ontsnappen. Bovendien komen er ‘s nachts steeds zo’n 6 gekko’s naar binnen om de muggen te vermoorden (en keihard in je oor, op een onverwacht moment EKKO! te gillen, das dan wel weer een beetje jammer).
De eigenaren zijn lieve mensen, Debbie en Hash die ondanks wat tegenslagen er echt een waar paradijs van hebben gemaakt en het ons enorm naar het zin maken. Ja, hier blijven we wel even plakken..

Maandag 18/5 t/m zondag 25/5
Vakantieman, gezellig he! We noemen dit stukje ons ‘vakantie van het reizen’, zo heerlijk vinden we het hier. We lezen ons een ongeluk, hangen in de hangmatten, doen koprol onder water wedstrijden, eten de lekkerste dingen, slapen klokjes rond, repareren de netten voor de kust om de stropers van het strand te weren (goed voor ons karma;-)), hangen de natuurfotografen uit, kletsen met de andere 6 ‘bewoners’ (Canadezen, Engelsen en Australiers, gezellig stel), snorkelen, smeren antimuggenspul op de benen, redden een baby sunbird uit de klauwen van dokter Evil (de kat van Debbie, doet zijn naam eer aan) (superdoelloos want 2 dagen later word deze vogel door een slang opgevroten) en worden beetje bij beetje minder wit.
Heerlijk he?

Maandag 26/5
Hoe graag we hier ook willen blijven, we gaan weer door. Voor het eerst sinds 5 februari hebben we allebei een brok in de keel als we op de boot stappen om het paradijs achter te laten. We krijgen een flinke knuffel en Nienke zelfs een mooie ketting en vertrekken richting jungle. De Taman Negara schijnt de oudste jungle ter wereld te zijn (want geen enkele ijstijd is ooit hier aantoe gekomen) en dat willen we met eigen ogen zien. De trip duurt 5 uren, beloofd de mevrouw waarbij we boeken. Negen uren later komen we aan… zucht.. Het ziet er allemaal een beetje pauper uit, maar waarschijnlijk komt dat meer omdat we stiekem een beetje boos zijn dat we het paradijs hebben verlaten. Morgen gaan we op eigen houtje een trekking doen! Vast ook wel leuk, praten we onszelf moed in.

Dinsdag 27/5
De paaaaden op, de laaaaaanen in! Compleet in ‘jungle-gear’ vertrekken we de bush-bush in. We doen een kleinere wandeling, die van 8 km. Echt moe willen we namelijk niet worden (het is hier immers -dat is wel een Nederlands woord Sander!- zo warm). Eerst doen we de langste ‘canopy-walk’ van Azie. Een soort boomkroonpad, maar dan hoger en langer. Deze is 770m lang, maar vandaag is alleen de eerste 270m open is, jammer.
De eerste 4 km van dit pad blijkt overigens recht omhoog te gaan en de volgende 4 km dus stijl omlaag. Wel goed voor de conditie na bijna 2 weken chillen op het strand! We zien nog wat wilde apen, vlakbij en gelukkig blijft al het gekruipsel ons bespaard. Daartegenover staat wel dat we nog een lekker tropische regenbui op de kop krijgen. Ach ja, je bent in een regenwoud of niet!?!?
Voldaan en trots op onszelf mogen we extra vroeg naar bed van onszelf. Lief he?

Woensdag 28/5
Vandaag vertrekken we richting Melaka (een reis van 11 uren), een stadje waar vroeger de Nederlanders zich gevestigd hebben toen ze Maleisie koloniseerden. Het stadhuis heet hier nog steeds ‘Stadshuys’ en er staat een molen! Voelen we ons toch nog een beetje thuis .

Donderdag 29/5
Dat is vandaag! Het is nu half 16 en we zitten alweer bijna 4 uren deze website up te daten. Waarschijnlijk krijgen we vandaag eindelijk weer eens vrienden te zien, echte vrienden van thuis. Lies en Chiel, het kersverse bruidspaar! We kunnen niet wachten om te horen hoe alles er in Nederland aan toe gaat!

Kussen
Thijs en Nienke

P.s. Belgie-ploeg: veel plezier dit weekend! Probeer niet teveel aan ons te denken, wordt het gemis alleen maar groter van . We drinken er zaterdag 1 op jullie!

Gelukkig hebben we de foto’s nog:

Niet om gemeen te doen, maar wij zitten hier:

 Perhentian Islands, Maleisie.

Behalve wat duiken, lezen, eten, slapen, hangmatten, zwemmen en boven en onderwater fotograferen, doen we HELEMAAL NIETS! Geen tempel/wat/moskee of museum, alleen de zon, de zee, het strand en wij…

Maar he, wat vervelend dat de zomer al weer voorbij is in Nederland . Als we weer aan wal zijn, krijgen jullie een echte update. Maar wanneer dat is?!?!

Kusjes

Dinsdag 29/4 t/m zaterdag 3/5
Hoe langer we blijven in Hanoi, hoe meer het aan ons begint te groeien. We leren de leuke plekjes kennen, lezen in de mooie parken en eten in de fijnste restaurantjes. Hanoi is niet zo heel erg Hannoying meer. En de Vietnamean drukken we gewoon opzij.
Zaterdags vliegen we dan toch eindelijk weg om verder te gaan met de rest van onze reis. Na een beetje vertraging arriveren we om 13:00u in Ho Chi Minh City (wat iedereen nog steeds Saigon noemt) en proberen we gelijk de stad te verkennen. Elke kilometer die we zakten in Vietnam, leken de mondhoeken een stukje omhoog te gaan. Saigon doet ons een stuk rustiger en vriendelijker aan, mensen glimlachen zelfs! Amazing. We ‘ontdekken’ Pho 24 (spreek uit als fa boen ba, ofzo;-)), eeen heerlijke noodlesoupketen. JAMMIE!

Zondag 4/5, cultuurdag
We staan optijd op, dat is even moeilijk na die kleine week ontspanning in Hanoi, maar we overleven het. We doen een wandelroute door Saigon, met ruim 42 graden celsius op de teller. Maar het is hier wel mooi hoor! We bezoeken het Ho Chi Minh City Museum, Reunification Palace & het War Remnants museum. We zullen jullie niet vermoeien met de geschiedenis, maar het is echt bijna niet te geloven wat hier allemaal gebeurt is. Gruwelijke, onmenselijke dingen, waar we af en toe bijna misselijk van worden.
Troostzoekende eten we weer bij Pho 24.

Maandag 5/5
Om de Vietnamese bevrijding te vieren, gaan we vandaag een bezoekje brengen aan de Cu Chi Tunnels (gekleed in oranje rok, Nienke alleen helaas). Wederom schokkerende verhalen gehoord. Na een flinke geschiedenisles mochten we zelf ook even een tunnel in. Deze tunnels zijn 1.20m hoog en 80cm breed, sommige stukken moet je zelfs kruipen. Vol goede moed, dit kunnen wij best, verschijnen we aan het begin van de tunnel. Eerst Nienke. Nadat ze 1 hoekje om is gegaan en het gangetje nog smaller wordt dan ie al was, Chinezen voor ons een gezellig theekransje hielden en het licht begint te knipperen (en vergeet niet dat het hier over de 40 graden is), houdt ze het voor gezien en gaat (ok, lichtelijk paniekerig) achterstevoren weer de tunnel uit. Dan Thijs maar alleen denken we. Maar als ook die het versmallinkje ziet, gebeurt hetzelfde. Paniek en beknelling op de borst. Met nog een clubje andere zwakkelingen wachten we 90 meter verderop tot de rest van de groep eruit komt. Sommigen lachend.
Wat moet dit hels zijn geweest in de oorlog. Geen geluid maken, geen daglicht, amper frisse lucht, niet zweten (want dat stinkt en dat ruiken de honden van de Amerikanen) en niet rechtop kunnen staan. Nee, niet aan ons besteed.
Vijf minuten later worden we nogmaals gewezen op hoe raar de mensheid is. Bijna alle mannen uit onze groep pakken de mogelijkheid om even een salvo af te vuren met een M50 machinegeweer op wat foto’s van dieren. De klappen zijn zo hard dat we nu nog (ruim 7 uur later) piepende oren van hebben. Gekke wezens, wij mensen. En dan, om het af te maken, worden we ook nog even gewezen op de slachtoffers (en nageslacht) van Agent Orange.
Geen wonder dat men hier af en toe moeite heeft om naar ons te glimlachen..

Even van een ander Kaliber: morgen gaan we naar een waterpark, 30 glijbanen en meerdere baden wachten op ons! Nienke!! Thijsss!! Hoor je ze roepen? Wat zullen we lekker slapen morgen. Jullie veel plezier met bevrijdingsdag!!

Kussen Thijs en Nienke  

Woensdag 16/4
Na een heerlijke ochtend en middag zwemmen in wederom een duur hotel, vertrekt om 17:00u de slaapbus. We zijn blij verrast hoeveel comfort er in zo’n bus zit! Ondanks dat we niet naast elkaar liggen, de benen iets moeten optrekken en er een Vietnameze dame naast Thijs zit te tetteren (zodat Nienke alles 80 keer moet herhalen), hebben we het best naar ons zin. Zo teruglezend beseffen we dat onze eisen waarschijnlijk een stuk minder hoog liggen dan voorheen.

Donderdag 17/4
Vroeger dan we dachten komen we aan in Hanoi. Het hotel waar we geboekt hebben (wat we normaal nooit doen, maar we waren een beetje bang gepraat voor deze enorme stad), is een vies stinkend ding. Maar omdat we geen tijd te verliezen hebben (we willen dingen ZIEN!), checken we toch in.
Eerst brengen we een bezoekje aan Ho Chi Minh, die al sinds 1969 gebalsamd in een mausoleum in de stad ligt terwijl hij duidelijk vermeld heeft dat ie gecremeerd wilde worden. In rap tempo mag je even bij hem langs lopen en eigenlijk ziet hij eruit als een wassenbeeld van Madam Tussauds. Geintrigeerd door dit beeld, besluiten we zijn museum ook te verblijden met een bezoek van ons. Omdat de lonely planet er 3 regels aan spendeerd nemen we een gids, echter spreekt deze gids zo zachtjes dat ik de helft niet goed versta, misschien kan Thijs het me buiten uitleggen. Als we naar buiten lopen vraagt Thijs doodleuk of ik dit-dit en dat verstaan heb.. . We hebben nu dus meer vragen dan voordat we het museum inliepen. Met het boek dat we kopen (Saigon, Anthony Grey) hopen we antwoorden te krijgen. We bekijken nog een paar tempels, zijn onder de indruk en blij dat Hanoi meevalt.
Op het treinstation proberen we de dame achter het loket zover te krijgen dat ze ons soft-sleaper bedden verkoopt. No lucky zegt ze. Allemaal uitverkocht. Oh, een dag later dan? Nee. Nog 1 later? Nee. Oh, wanneer dan wel? Never again!!! Apart aangezien de trein achter haar staat en we de bedden kunnen zien. Ze is niet bepaalt behulpzaam en aangezien ze achter glas zit (en we haar dus niet over de toonbank kunnen trekken), laten we het erbij. Samen met een Amerikaans stel kopen we treinkaartjes bij een Australisch hostel, duurder natuurlijk, maar iig wel comfortabel en betrouwbaar. We hebben een cabine met zijn vieren en spreken af gezamelijk te reizen.
Terug in de kamer komen we erachter dat alles stuk is (tv, koelkast en airco), maar als we het uitleggen (en korting vragen want hier willen we eigenlijk geen 6.5 euro voor betalen… ) snappen ze er niets van en denken wij laat maarrrr… 

Vrijdag 18/4
Om 9uur wordt er aangeklopt. Of we de kamer willen verlaten want er komt een familie en die passen alleen op deze kamer.. Nou jah, vooruit. We vonden het toch al een vies ding en veel slechter dan dit kan het toch niet worden. Wel dus. Als we via de douche, keuken en achterplaatsje in onze bergkast komen, loopt er een enorm kakkerlak over de grond. No problem, zegt meneer de eigenaar en trapt hard op het beestje. Het gekraak doet ons het nekhaar rijzen en Thijs zegt: yeah no problem, bye bye. Natuurlijk helemaal teleurgesteld dat we vertrekken denkt meneer er nog even een slaatje uit te slaan. De 6,5 euro is ineens 7,70 euro geworden! JA DOEIIII!!! Na een verhitte discussie gooit Nienke de 6,5 euro in dong op de bali en smeren we hem. Op straat houden we een taxi aan, wijzen op de kaart waar we heen willen (het hotel waar de amerikanen slapen) noemen de straat in ons beste Vietnamees (met een supergulle glimlach erbij) en bespreken de boel nog eens. Als we opkijken zitten we ineens helemaal aan de verkeerde kant van Hanoi. Bij navraag zegt ie dat wij deze straat zeiden. Jah, maar we wezen toch hierheen? En dan pakt meneer de taxichauffeur ineens zijn bril erbij!!! ZEG DAN NIET: ja ik begrijp het! Hij wil alleen verder rijden als we het dubbele betalen. ‘No, you bring us good, or we no pay at all’, zeggen we op ons beste Engels en we staan 30 seconden later op straat. Zucht.
Gelukkig is ons nieuwe hotel heel mooi en zijn de mensen heel lief voor ons. Omdat we ‘low on literature’ zijn, bezoeken we flink wat boekenwinkels en nu hebben we natuurlijk teveel boeken. Maarjah, we zijn ook al een stuk gespierder dan voorheen (denken we positief), dus sjouwen met die hap. De rest van de dag ontwijken we de verkopers van ananassen, bananen, zippo’s, ritjes in de taxi/fiets/tuk-tuk en drinken we lekkere smoothies. 

Zaterdag 19/4 + zondag 20/4
We ontdekken ons nieuwe favoriete chill-out (en die heb je echt nodig in het chaotische Hanoi) en drinken heerlijke smoothies. Verder slenteren we wat door de stad, wat ongeveer zo gaat:
Thijs: NIENKE, KIJK UIT!
Nienke: WAAR? WAAR?
Thijs: DIE SCOOTERS EN DIE BUSSEN!
Nienke : KIJK UIT! DIE MEVROUW PROBEERT EEN MANDJE AAN JE TE HANGEN (twee manden verenigd door een stok, waar je dan vervolgens dongen voor moet betalen om te mogen dragen)..
Om 21:15u nemen we de nachttrein naar Sapa, met Jason & Debolina. Een, naar het schijnt, prachtig bergdorpje vanwaar wandeltochten door de bergen worden georganiseerd.  De treinrit is super, alleen komen we wel 2 uren te vroeg aan! Ja, daar kan de NS nog een puntje aan zuigen. Omdat het dus nog zo vroeg is (07.30u) besluiten we na het ontbijt nog even een uiltje te knappen voordat we de ‘trekking’ gaan boeken. De rest van de dag zijn we nog vrij en besteden deze aan eten, drinken en kletsen met Jason en Debolina. Super gezellig stel, de tijd vliegt.

Maandag 21/4
Al om 09:00u begint het gesjouw. Omdat we de moeilijkere (en dus minder toeristische versie) van de trekking nemen (niet omdat Nienke ineens heel sportief is J), zijn we binnen enkele minuten helemaal alleen met onze gids, Mai, geboren en getogen als Black Hmong in een klein bergdorpje verderop. Alhoewel, helemaal alleen.. Er lopen 5 Hmong vrouwen (1 met baby achterop) mee en een meisje van 7. Ze zijn heel vriendelijk, vragen ons vanalles (what’s your name? How old are you? Do you have brothers/sisters? Etc) en helpen ons door hun handen aan te bieden bij de wat moeilijkere stukken. Terwijl Nienke in een dergelijk ritueeltje is verwikkeld met To, ziet ze vanuit d’r ooghoek dat Thijs het hof wordt gemaakt. ‘You are very handsome’, terwijl ze hem een van varens gevlochten van hart geeft. Hey! Afblijven! Dit alles heeft natuurlijk niets te maken met het feit dat ze aan het einde van de rit wat aan je willen verkopen.. Nee, dat is te doordacht, ze is echt op Thijs.. Vlak daarna krijgt ook Jason een hart. Onze mannen worden onder onze ogen gewoon geschaakt! Maar niet lang daarna krijgt ook Debolina wat aangeboden. En tegen lunchtijd is ook Nienke niet meer van een struik te onderscheiden door alle decoraties.
Opvallend veel kinderen rennen rond in de dorpjes, zeker in verhouding met het aantal volwassenen. Er is ‘s avonds ook niet echt veel te beleven, dus trekken we onze conclusies. We horen dat men hier niet goed begrijpt hoe je zwanger raakt. Het overkomt hun letterlijk, ‘ben ik nu alweer zwanger?’ De overheid is bezig met voorlichting, maar dat komt in deze uithoek niet helemaal aan.
Na 7 uren bergbeklimmen/bergafdalen en prachtige vergezichten te hebben gezien, duiken we de rivier (heren in hun slipjes, dames volledig gekleed) in en laten ons een stukje met de stroming meesleuren, heerlijk. Nu hebben we de rijstterassen vanaf elke positie bekeken, vooraanzicht, zijaanzicht, onderaanzicht, helikopterzicht. En pas na het douchen voelen we hoe ontzettend vermoeid we zijn! Vanavond doen we een homestay. Er wordt mee geadverteerd als zijnde een avond leven als de Hmong, maar het is eigenlijk niets meer dan een iets minder luxe guesthouse. Wij vieren slapen er met nog een Autralisch Koppel, een Amerikaanse dame (wel zo’n overdrevene) en twee Nederlandse jongens uit Utrecht. Het eten is heerlijk en na het eten zet Mai ‘Happy Water’ op tafel.. Rijstwijn. Samen met de gidsen van de andere groepjes proberen ze ons dronken te krijgen met een drankspelletje. En ondanks dat Nienke vaak moet drinken, tikt de wijn niet aan. Echter wel bij de gidsen, die nu hun ranzigste Engels op tafel gooien .

Dinsdag 22/4
De tweede dag van de trek. Vandaag lopen we slechts 16 km.. Het is wat bewolkter dan gister (maar niets belemmerd het zicht) dus dat loopt wat lekkerder. We bezichtigen het huis van Mai (we voelen ons vereerd), zien een prachtige waterval en sjouwen ons (ok, Nienke) te pletter.
Om 14:00u komen we op de laatste plek aan en daar storten we neer, (hopelijk) 10 kilo lichter en knalrode hoofden (ok, weer alleen Nienke). We krijgen een Pho (hmmmm, noodlesoup) en bergen fruit. We worden teruggebracht naar het hotel waar we enorm rustig aan douchen en herpakken zodat we in 35 min moeten eten omdat de bus naar de trein alweer vertrekt.
Buiten het restaurant blijkt het te zijn gaan regenen en om de een of andere reden vinden we dit heerlijk. Doet ons aan Nederland denken.
Veel te vroeg op het station spelen we een potje Yahtzee met de Nederlandse jongens op de grond voor het station, voordat we weer onze cabine opzoeken.

Woensdag 23/4
Om 04:30u staan we al in Hanoi. Alleen het Backpackers Hostel (waar we de treinkaartjes gekocht hadden en onze tassen hadden opgeslagen) is open en we klieren wat op de computers en met elkaar als om 07:00u eindelijk ons hotel open gaat. En ja hoor, ze hebben het weer eens verkloot. Jason & Debolina’s reservering staat er nog wel in, maar de onze niet. Terwijl we dit toch zeker 3 keer bevestigd hadden. En nee, er is geen kamer vrij. We moeten wachten. J&D ook, dus das wel gezellig. Om 09:00u is er dan wel een kamer vrij maar alleen die helemaal bovenin. Ondanks dat de benen direct schreeuwen: neeeeeeeeee, nemen we hem toch en slapen even een uurtje bij. Als we dan door de gangen lopen blijken wij de enige gasten te zijn, in het hele hotel. Liegbeesten.
De rest van de dag eten en drinken we weer gezamenlijk en aan het eind van de avond moeten we afscheid nemen.

@ Jason & Debolina; you probably saw that we mentioned your names a couple of times on this website, wonderful things of course (don’t learn Dutch) . We had a really good time with you and hope we will see you soon again! 

Donderdag 24/4
Vandaag stond weer eens in het licht van culturele bezichtigingen. Allereerst zijn we naar Hoa Lo Prison museum (Hanoi Hilton), waar John McCain gevangen heeft gezeten tijdens de Vietnam oorlog (of zoals de Amerikanen zeggen: The American War). Zeer indrukwekkende gevangenis, wat een hel moet dat zijn geweest voor een ieder die hier gezeten heeft. De Amerikanen hebben een gedeelte van het hotel gesponsored en daarmee bedacht dat ze ook hun eigen zaaltje mochten hebben. De propaganda schiet ons in het verkeerde keelgat. Mega geirriteerd  gaan we op zoek naar iets dan ons blij zal maken! Tess vertelde ons al in geuren en kleuren over ‘het vietnamese waterpoppen theater’ en we kopen kaartjes. Hilarisch is het inderdaad het enige goede woord. De musici links van het toneel lijken zo verveeld, dat ze elk moment dood kunnen neervallen, de verf van de poppen bladerd wat af en al de touwen onder water komen af en toe boven. Maar we zijn er helemaal melig van geworden en maken allemaal plannen over hoe we dit in Ho Chi Minh City (voormalig Saigon) weer dunnetjes over doen.

Vrijdag 25/4 + zaterdag 26/4 + zondag 27/4 + maandag 28/4
Om 07:45u stappen we in de bus om in 3 uurtjes in Halong City aan te komen. Aldaar nemen we een prachtige boot om ons 3 dagen, 2 nachten te vermaken in het prachtige Halong Bay. Er bestaan vele mythen over de Halong Bay (Long betekent draak), welke we uitgesproken besproken hebben (zie de link), maar het ziet er echt uit alsof een draak is neergekomen op dit stuk land en de boel onderwater heeft doen lopen. Helaas voor ons was het erg mistig tijdens onze dagen. Het gaf een spookachtig aanzicht, waarvan we echt genoten zouden hebben als we een leuke groep aan boord hadden. De groep bestond uit 2 canadezen, 2 fransen, 3 israeli en een koreaan. Zelfs de gids is niet ons type. Hij pakt iedere aanleiding om te vermelden dat hij vroeger dingen anders deed, maar nu was hij eerlijk maar arm (LB, denken Thijs en ik).  Om de grappen die ze maakten konden wij wel huilen en de sfeer was echt pijnlijk..
Zo gauw als we kunnen zonderen we ons af, totdat we weer gevonden worden. Uiteindelijk blijkt alleen onze cabine veilig te zijn voor dit gespuis.
‘s Middags hebben we nog een mooie grot bekeken met stalagtieten en stalagmieten en prachtige neon kermislichten. Verder kayakken we (met nog ongeveer 100 andere toeristen) een ommetje (en winnen we een race snelkayakken tegen mr guide) en eten heeeeerlijk op de boot.
De volgende dag zien we een mangrove bos (na Venezuela moeten we zeggen mangrove struikjes) en nog een grot. Dit keer zonder neonlichten en das een hele verbetering. Dan worden we vrijgelaten en ‘lopen we steeds de rest van de groep mis’, wat nog een hele opgave blijkt (vooral de Koreaan lijkt ere en sport van te hebben gemaakt om op elke hoek te gaan staan).
We gaan lekker op een terrasje bij de baai zitten en vragen naar het postkantoor. Lichtelijk geirriteerd verteld de serveerster dat ze het niet weet. Maar als we ons omdraaien blijkt het gebouw ernaast levensgroot postoffice te heten! Zal nu misschien eens een combi zijn van (terrechte) geirriteerdheid vanuit het vietnameze meisje die denkt: KIJK EENS UIT JE DOPPEN en het cultuurtje van machtspel (ik weet iets dat jij wil weten maar ik vertel het je lekker niet).
De volgende dag varen we weer naar de vaste wal en zijn voor het eerst blij Hanoi te zien. Ondanks dat het een vieze stad is die echt uit haar voegen aan het barsten is terwijl je ernaar staat te kijken, voelen we ons langzamerhand een beetje thuis hier. Onze vlucht vertrekt pas 3 mei naar HCMC (Ho Chi Minh City), maar we vermaken ons hier wel!Bedankt weer voor jullie vorige reacties, super leuk! We denken aan jullie!

Kussen Thijs en Nienke

P.s. Thijs is heel druk vandaag, want we gaan vanavond eindelijk weer eens naar de Kentucky Fried Chicken! (Ron en SJ? Waar blijven die zusterbedrijven van jullie?)

Bedankt voor jullie reacties allemaal. Inmiddels zijn we een stukje bruiner, helemaal relaxed en compleet in het lichtgroen gekleed (de wasmevrouw heeft al onze kleren met een donkergroene broek gewassen, we zien er dus lekker neon uit).
Da Nang is de 4e grootste stad van Vietnam en is (nog) niet echt bekend met toerisme. Rondlopend zijn we dan ook een ware attractie. Mensen stappen midden op straat van de motor om ons te bekijken, vervolgens te wijzen en dan KEIhard te lachen. Voelt een beetje beledigend, maar we lachen vriendelijk. Sommigen willen naast ons staan (vooral naast Nienke) en onze huid aanraken. Zo extreem hadden we het nog niet meegemaakt en eigenlijk is het ook niet zo leuk.

Zaterdag 5/4
Om 07:30u staan we buiten ons hotel en schrikken van de drukte op de vroege ochtend (zo vroeg hadden we nog niet buiten gestaan in Vietnam, lekker lui). Daar moeten we dus doorheen. Gelukkig staat 3 meter verderop een taxi, op naar de bus! Dood en dood eng! Er rijden zeker duizenden scooters om ons heen en wij remmen echt geen 1 keer.. Zelfs als we een u-bocht willen maken gooit ie de taxi er gewoon voor, met 30km per uur. De enige manier om dit soort taferelen niet te hoeven meemaken blijkt; niet door het voorraam meekijken, gewoon naar je benen of je voeten.
We worden afgezet in de berm. De taxichauffeur wil vanalles weten over Nederland voornamelijk over voetbal (weten we donders veel vanaf) en Thijs’ samurai-zwaard (dat ding dat ie zelf uit houd gesneden heeft), rijdt weg en komt weer terug. Hij heeft even gekeken waar de bus was en die is er nu over 10 min zegt ie. Ok, leuk dat je daarvoor terug komt..
Na een leuk uurtje busrijden komen we aan in Hoi An. Supermooi, oud en onaangetast stadje. Door de beide meest recente oorlogen heen (franse & amerikaanse) is het vrijwel ongebombardeerd gebleven. Wel is het enorm toeristisch. We krijgen veel: ‘You buy from me?’ ‘s te horen en dat gaat wel vervelen op een gegeven moment. Snel duiken we een kledingwinkel in (bedankt Hette & Rolien voor de tip!), ze schijnen hier goed kleding op maat te kunnen maken. We worden van top tot teen opgemeten en bij het kiezen van de stof hebben we een probleem. We vinden alles zo mooi! Als in de dagen daarna blijkt dat het echt wel goede kwaliteit is allemaal, kopen we uiteindelijk 4 maatpakken (2 voor Thijs, 2 voor Nienke), 2 overhemden voor Thijs, 2 blousjes voor Nienke. En daarnaast koopt Nienke nog: een spijkerbroek, een jurk en 2 shirtjes. JOEHOE, wat een feest. We doen nog even snel de cultureel verantwoorde dingen (wat neerkomt op: de japanners hebben die brug gemaakt, de fransen die en de amerikanen die) eten loempia’s en voelen ons eindelijk weer eens toeristen ipv reizigers.

Zondag 6/4 - vrijdag 11/4
We doen wat echte toeristen doen en besluiten naar het strand te gaan. Weer een prachtig strand, het begint saai te worden.. MAAR NIET HEUS! Palmbomen, wit zand en helderblauw water bekijken vanaf een strandbedje met een goed boek voor Nienke en hoge golven voor Thijs en we zijn helemaal in onze nopjes. Thijs leert weer allemaal trucs onderwater (maar kan nog steeds niet Nienke’s record onderwater koprollen verbeteren) en Nienke is voor het eerst in haar leven bruin(ig).
‘s Avonds gaan we steeds onze kleding passen en worden er keer op keer gelukkiger van.
Als we donderdag op het strand aankomen, we onze bedjes spreiden, ligt er naast ons een meisje op haar buik die me sterk doet denken aan een meisje, Tess, dat we ontmoet hebben in Chiang Mai (Thailand). Zal wel niet, maar als ze even later omhoog komt en naar ons kijkt, herkennen we elkaar! Hoe grappig! Ze is inmiddels in gezelschap van Anna. Het klikt tussen ons vieren en de volgende dag spreken we weer af om te strandhangen.  Precies op het goede moment, want we gaan iets teveel in elkaar op. Maken elkaars zinnen af, hebben een eigen taaltje ontwikkelt (met klik en keelgeluiden, vet!) en (gekopieerd van een ander, niet nader te definieren stel) noemen elkaar non-stop pompie/wikkie/schattie, waar we maar niet mee kunnen stoppen, hoe graag we ook willen. We eten ook samen en besluiten dan zaterdag met zijn vieren te gaan motorrijden.

Zaterdag 12/4
Tess en Anna hebben nog nooit motor gereden, wij zijn met onze 3 dagen inmiddels al pro’s natuurlijk, dus rijden we ze eerst de stad uit om vervolgens onze wijsheden te delen. En wat is het hier mooi! De zandduinen wisselen de rijstvelden af en de prachtige huisjes de enorme resorts.
We rijden richting Da Nang (ongeveer 30 km van Hoi An) en onderweg komt er een mevrouw naast ons rijden. Ze vraagt waar we heen gaan en raadt ons the ‘marble mountains’ aan. We rijden netjes achter elkaar haar aan, wat natuurlijk weer uitdraaid op een ‘You buy from me?’.
Als we de grotten van de Marble mountains ingaan zit de stemming er nog best in. De grot is enorm en lekker vol met gekeurde lampjes, watervalletjes en (natuurlijk) marmeren standbeelden. We klimmen helemaal naar boven voor een mooi uitzicht, moeten via een wat engige trap weer omlaag en gaan dieper de grot in. Ineens slaat de stemming om. Van leuke boeddha-beelden gaan we ineens over op duivel-beelden die andere beelden proberen te onthoofden, of al onthoofd hebben. Als we dan diep in een spelonk kijken zien we het onderlichaampje van een kindje zien liggen, een enorme spin zien en de standbeelden nog luguberder worden, houden Tess en Nienke het voor gezien. Zoals in de film, op het enge moment besluiten we: Let’s split up! En roepen we: I’ll be back! Gelukkig houden Thijs en Anna het ook snel voorgezien (als de grot nog donkerder wordt). Gekke Vietnamezen.
Op het verlaten China Beach gaan we lunchen. Nu we weer vlak bij Da Nang zijn wordt de stemming weer wat grimmiger (niet zoveel toeristen) en krijgt Thijs op een gegeven moment zelfs het ‘keel-door-snij-signaal’ gegeven. We doen ze, denken we, teveel aan de Amerikanen denken. Wel begrijpelijk aan de ene kant, het is allemaal nog niet zolang geleden gebeurd. Maar aan de andere kant… Nou jah, je begrijp het dilemma.
We get our motor running, richting hotel. Versturen alle reeds verzamelde spullen weer naar huis. Ontmoeten de meiden weer voor diner en nemen laat op de avond (voor Zuid-Oost Aziatische begrippen, we worden als we naar het hotel lopen om 23:30u vriendelijk doch dringend verzocht: ‘you sleep’) afscheid van Tess en Anna.

@ Anna en Tess: we vonden het super gezellig met jullie! Jammer dat jullie de route andersOM (Nienke’s accent) doen. Tess, misschien kruizen onze wegen nog in Zuid-Oost Azie, en anders sowieso wel in Ned, met Anna!

Zondag 13/4
We pakken de boel weer in. Als de verkopers op straat en op het strand je gaan herkennen is dat een duidelijk teken. We zijn heerlijk uitgerust en weer klaar voor wat ‘hardcore’ reizen. We nemen dus de bus naar Hue. Deze stad is een aantal keer in de geschiedenis de hoofdstad geweest van Vietnam en heeft dus behoorlijk wat culturele attracties. Omdat het er zooooveel zijn en de Lonely Planet zooooweinig info geeft, besloten we een tour te doen. We weten het, erg opa & oma style (sorry opa’s en oma’s), maar wel zo handig aangezien veel dingen ook buiten de stad liggen. De lol begon al in de bus. We kregen leuke kaartjes om de nek gehangen (zodat we echt een groep werden), maar ons ‘potje met vet & de paden op, de lanen in’ (in canon!) werd niet op prijs gesteld. Jammer. Als ‘Heej buschauffeur, de hele bus moet plassen’ ook niet beantwoord wordt, zijn we lichtelijk gepikeerd. Toen we hoorden dat het entree-geld niet bij de tour in zat, maar we toeristen waren en dus best wel geld hadden (dat zei hij echt!), waren wij ook best teleurgesteld. Desondanks waren de drie tombes die we gezien hebben (van 3 van de 13) koningen uit de Nguyen dynasty erg mooi. Deze koningen, keizers eigenlijk, lieten door duizenden slaven enorme stukken land bebouwen om daar eerst dik te chillen en later begraven te worden. Alleen weet niemand precies waar op het terrein ze begraven zijn, want (omdat ze vaak met een enorme schat begraven worden) worden de grafdelvers na afloop allemaal onthoofd. Wel zo effectief. Bij de derde tombe waren we zo druk aan het speculeren (‘hij ligt vast daar’, ‘nee joh, echt wel daar’, ‘nee, dan daarzo’) dat we te laat terug bij de bus waren. Terwijl we binnen komen zucht de hele bus en zegt de ladyboy tourguide: ‘finallieeeee, wiiie ken ggooooowwwww’ en hij rolt met zijn ogen.
We rijden naar de citadel en een pagode. Wat heel typisch is, is dat als de gids in het Vietnamees iets uitlegd, het rustig 10 minuten kan duren. In het engels is het dan vaak 1 zin! Raar he?
Als we bij de citadel zijn en het weer gebeurt dat wij het moeten doen met een ‘this is the old house, and now we go to the new house’, terwijl de Vietnamese versie daarvan 5 minuten duurt grijpt Nienke in. Eerst krijgen we het verhaal dat het Vietnamees veel beschrijvender is dan het Engels, maar na enig aandringen (op strenge toon) gaat ie wat uitgebreiden op de zaken in. Nu weten we dus veel van de vrouwen van de keizers en hun ladyboys. De vrouwen van de keizer (meestal meer dan 100) moesten natuurlijk verzorgd worden door mannen (vrouwen kunnen niet voor hunzelf zorgen), maar die mannen mochten die vrouwen niet bevruchten. Dus werd alles eraf gehakt. En zo onstonden de ladyboys! Dat wisten we niet, al vragen we wel af of onze ladyboy tourguide dit niet gewoon een mooi verhaal vond. Hij vermeldt er nog wel even bij dat hij ook alles eraf heeft.. Een beetje veel info vinden wij, al zijn we wel benieuwd hoe hij dan moet plassen.

Plan:
Na een flink aantal dagen behoorlijk in dubio te hebben gestaan hebben we de rest van onze reis nu (min of meer) definitief gemaakt. We waren even in de war door de dokter in Da Nang (Thijs’ teen), die vertelde over de Filipijnen. We dachten aan 1 maand Maleisie, 1 maand Filipijnen en 1 maand Indonesie. Maar na wat onderzoek hebben we toch besloten om het bij 1 maand Maleisie en 2 maanden Indonesie te houden. We geloven niet dat de situatie erg heftig is wat betreft Nederland (Geert) versus Islam. Bovendien is 1 maand Indonesie gewoon veel te kort. Dus, nu moeten we gaan uitzoeken waar we dan allemaal heen willen.. Het leven van een reiziger gaat niet over rozen…

Dikke kussen,
Thijs en Nienke

Woensdag 26/3
Voor het eerst in twee maanden MOETEN we vandaag dingen doen. Zo moeten we onze Vietnamese visa regelen, aan dollars zien te komen en onze vlucht van morgen bevestigen. We weten het, het is een beetje valsspelen een nationale vlucht nemen, maar 18 uren in een nachtbus zien we niet zitten. Morgen vliegen we dus vanaf Vientiane (de hoofdstad) naar Pakse. Maar eerst doen we een bakje bij de Joma. In de rij komen we voor de 3e keer een Nederlands stel tegen, waarmee we gezellig ontbijten om vervolgens aan onze ‘verplichtingen’ te voldoen. Alles gaat weer heerlijk typisch op zijn Lao (mannen kijken hoe vrouwen het werk doen), maar zeer voorspoedig. Nog altijd erg optimistisch besluiten we een wandelroute te doen. Lao nemen het allemaal niet zo nauw. Daar kunnen wij veel van leren, zeggen we vaak tegen elkaar. Maar soms valt hier óók wel eens wat te leren, komen we achter. Want tijdens onze wandeling vinden we een SLECHT gekopieerde Arc de Triomphe. Blijkt dat de Lao een hele lading asfalt gekregen hadden van de V.S. om de ernstig verouderde landingsbaan van het vliegveld te vervangen (asfalt als goedmakertje voor 9 jaar non-stop bombarderen, leuk cadeau). Maar een lange streep plakken op een oude streep is natuurlijk helemaal geen leuke knutsel uitdaging! De Arc de Triomphe is daar het creatieve, veel functionelere, resultaat van. En als je er dan nog eens wat moois van maakt! Zucht…
Na anderhalf uur wandelen gooien we de handdoek in de ring. Het is gewoon véél te heet. Maar omdat we het waard zijn, mogen we een middag hangen in het superdeluxe zwembad van een superdeluxe hotel! We meten de temperatuur en in de schaduw blijkt het 36 graden te zijn. In de zon schiet ie naar 50 en verder dan dat kan onze meter het niet aan. Ook de Lao hebben het moeilijk, ze zuchten allemaal zwaar en een enkeling heeft zelfs één zweetdruppel!!! Wow. Snel nemen we een duik en komen we erachter dat Nienke beter is in koprollen maken onder water dan Thijs. Bonus.

Donderdag 27/3
Om 04:15u staan we netjes beneden, nadat we gister 2 keer gevraagd hebben of een taxi ons naar het vliegveld kan brengen om 04:30u. Bij de 2e keer werd er een beetje snauwerig gereageerd. We zeiden nog tegen elkaar; ohjah, misschien zijn het niet allemaal randebielen die ‘ja’ zeggen wanneer ze ‘nee’ bedoelen.
Goed, we staan dus een kwartier eerder beneden dan afgesproken en de fam moet nog wakker worden.
Jochie: ‘What you want?’.
Thijs: ‘We asked for taxi now, yesterday’, (toegegeven, dit is een lastige zin).
Jochie: ‘Yes, 08:30u’.
Thijs: ‘No, now, 04:30u. We check in at 05:00u’.
Jochie: ‘No, (en hij schrijft 08:30 op een papiertje) look’.
Thijs: ‘No, we want airport now’
Jochie: ‘You write yesterday this (en laat ons het papiertje dat hij net zelf heeft geschreven zien!)…
Thijs en Nienke: *zucht*
Nienke: ‘Call your boss’.
Jochie rolt met ogen, maar belt en 10 min later zitten we in de auto van ‘the boss’ (dus die van het hotel, niet die van Nienke) en om 05:00u staan we netjes op het vliegveld.
Alles moet gescanned worden en gestickerd met de text ‘security checked’ worden, maar als we daar doorheen zijn beseffen we allebei dat onze zakmessen nog in de handbagage zit.. Yess, dat wordt gijzelen geblazen!
We starten wat hobbelig, (wat is de startbaan slecht zeg, hoe komt dat nou weer? Oh ja…). De vlucht zelf is prima en 70 min later landen we zonder horten of stoten in Pakse. Aldaar dezelfde oplichterij as usual. Voor 40.000 kip (dikke 3 euro) worden we van het vliegveld naar het bustation gebracht (duurt 8 min) en voor 60.000 kip (dikke 5 euro) zitten we 3 uren in de auto naar Four Thousand Islands (Si Phan Don). Omdat we wit zijn moeten we voorin (logische redenering) en hoewel we het eerst jammer vinden dat we niet tussen de locals mogen zitten, zijn we achteraf blij. Als we uitstappen zien we dat de hele vloer van de pick-up onder een laagje kots met brokken ligt. Jammie.
Sinds Pakse regent het al behoorlijk, dus we krijgen zeiknatte backpacks terug, en plaatsen onszelf in een bootje richting Don Khon (1 van de 4000 eilandjes). We kiezen als slaapplaats een oud frans hospital uit. Omdat het nog steeds bewolkt is besluiten we het er snel van te nemen. We gaan de oude treinroute lopen naar het zuiden van het eiland. Mooi hoor. Lekker stevig lopen we door, totdat er na een uurtje wat voor ons over de weg schiet. Huh? Nou jah, zal wel. Na een paar minuten weer! Het leek iets roods te zijn. Hmm.. Rustig verder lopen. En dan zien we het. Thijs’ worst nightmare: (giftige) schorpioenen!!
We maken dus rechtsomkeer, zien er nog 1 en lopen snel naar het ‘toeristischere & dus schorpioenlozere’ route naar de watervallen. Deze zijn mooi, maar niet zo in vergelijk met die in Luang Prabang.
Terug in ons hotel kletsen we met een finse meid waarmee we ‘s avonds uit eten gaan. We bespreken onze landen, opvallend veel overeenkomsten. Als de zon net onder is, komen er ineens miljoenen kleine wormpjes met vleugels te voorschijn. Een plaag! Ze vliegen super ongecontroleerd en we (ok, alleen Nienke) worden er een beetje hysterisch van. Zo snel als ze te verschijnen, verdwijnen ze ook weer en wordt er weer wat ontspannen.

Vrijdag 28/3
Na een roerige nacht (een muis had de pindakoekjes gevonden) besluit Thijs te gaan fietsen over de eilanden in de buurt. Nienke past daarvoor (véél te heet) en gaat lekker lezen in ‘de zwarte met het witte hart’.
‘s Avonds is het nog steeds broeierig heet en de ventilator houdt er om 22:00u helaas weer mee op (hier is alleen stroom van 18:00u tot 22:00u) en wordt slapen een droom voor Thijs.

Zaterdag 29/3
Om 08:00u stappen we in de boot, we gaan weer naar Pakse. Op de pier worden we via het welbekende ‘Where you go’ (schreeuwend, deze vraag moet met minstens 140 decibel gevraagd worden, anders snappen wij stomme falang –buut’nlanders- het niet) steeds verder het dorp ingeleid totdat we denken in het ootje te zijn genomen. Maar dan ineens is daar toch een pick-up met plek voor 12 mensen. Als we met zijn 26en zitten vertrekken we..
Drie uur later (en 30.000 kip lichter, zie 27/3) arriveren we in Pakse. Bloedheet  maar verbaasd over de vriendelijk mensen hier mogen wij in de enige bus naar Tat Lo gaan zitten tussen tig pick-ups. Yes!
Nienke struint nog even over de markt. Voor een watermeloen en wat brood, moet eerst 5.000 kip in totaal betaald worden. Maar snel wordt ze gecorrigeerd door een voorbijganger die weet dat wij barsten van het geld en besluit dat het 10.000 moet zijn. Nou jah, hij heeft eigenlijk wel gelijk dus Nienke doet net alsof ze achterlijk is (niet heel moeilijk) en betaald gewoon 10.000 (0.75 cent).
Aangekomen in Tat Lo ontmoeten we 2 gezellige meiden waarmee we ‘s avonds wat eten.

Zondag 30/3
Ook hier in Tat Lo zijn watervallen waarin weer gezwommen mag worden dus dat leek ons een leuke dagbesteding. We lopen eerst zo ver mogelijk naar boven om vervolgens via de stapstenen naar de andere kant te komen. Halverwege glijdt Thijs uit en verdwijnt de helft van zijn been tussen de stenen. We schrikken ons te pletter natuurlijk, maar gelukkig is ‘slechts’ de nagel van zijn grote teen losgewipt. Na nog een klein ongelukje (we verliezen onze slippers maar gelukkig is daar een lenige Lao die over de stenen rent om ze te onderscheppen..)  houden we het voor gezien en gaan we lekker lezen bij het hotel.

Maandag 31/3
Onze visa zijn weer bijna afgelopen dus moeten we richting grens. Zeker omdat schijnt dat de bus soms wel en soms niet rijdt. Ja, daar kunnen we dus niets mee. In de pick-up worden we verrast. Waren we al onder de indruk van de 26 mensen die erin passen, wordt dat record ook nog verbroken!! Op zijn hoogtepunt zitten we met 34 man op/in/aan de pick-up! In de regen!! We vinden het wel lachen, zeker omdat we na 15 min overstappen op een vip bus (vip betekent hier airco op zijn allerhardst). Drie uurtjes later zijn we alweer in Attapeu. Zo das snel. Attapeu blijkt een soort Annen/Boelenslaan te zijn en omdat we tv hebben.. Nou jah. Je begrijpt hem.

Dinsdag 1/4
Yes, de bus rijdt! Optimistisch lopen we richting de enige bus die we zien als we abrupt gestoord worden: ‘You You, misters (bedankt), here here’. Dus we draaien om en daar staat ook een busje. Maar dan een kleintje, voor 6 personen. We denken even, nee he. De lonely planet zegt dat het 12 uren duurt naar Pleiku, Vietnam en we kennen het reizen hier: vol = nooit vol genoeg. Maar het valt mee, er komen 4 anderen bij. Drie die heel onderdanig zijn jegens de 4e en de vierde die heel onaardig naar ons doet. Gek vinden we, we lachen zo vriendelijk. Misschien is dit wel de Vietnamese Maffia zegt Thijs nog.. Haha, zitten we met Don Corleone in de bus, lachen we. Na een minuut of 10 spreekt Don Corleone en echt waar, hij sprak net zo!! Met een hele rauwe stem en alleen in de gebiedende wijs.
Iedere keer als we stoppen valt ons op dat iedereen kruipt voor onze Don en als hem ook nog eens geld wordt gegeven en we binnen 5 min door de grens zijn (wat normaliter minstens 2 uren duurt) besluiten we dat we echt tussen de maffioso’s zitten. Zelfs douaniers (het normaal zo arrogante volkje) kwamen onderdanig Don een handje geven, zenuwachtig lachend.
Dan vragen ze waar we heen gaan. Kon Tum. Jullie? Da Nang. Hmm.. daar willen wij ook heen. Ze bieden aan ons mee te nemen en vlak over de grens staat een ‘echte’ auto op ons te wachten. Spiksplinter nieuw met alle extra’s. VET! We zijn echt bij de maffia!
Ze nodigen ons uit voor eten en dat nemen we natuurlijk aan (anders schieten ze ons dood) en genieten van het heerlijke maaltje (anders schieten ze ons dood).

In Da Nang hebben we weer even een cultuurschok. Wat een haast allemaal! Iedereen rijdt roekeloos, al toeterend, op een scooter/motor en oversteken lijkt niet een goed idee.We nemen een lekker duur hotel (geen zin in einden lopen in deze chaos) en zijn blij verrast door de luxe. Al is het niet onze stijl, deze kamer (of moeten we zaal zeggen) is fantastisch! We verkennen Da Nang per voet, sterven 1000 doden en gaan terug naar het hotel. Thijs zijn voet doet toch behoorlijk zeer en als Nienke er verplicht aan moet ruiken, besluiten we morgen naar de kliniek aan de overkant van de straat te gaan (shit, moeten we oversteken).

Woensdag 2/4 en donderdag 3/4
Het is inderdaad geinfecteerd, aldus de Filipijnse dokter. Ze moet een gat boren in de nagel om het pus te kunnen draineren, Thijs moet 7 dagen aan de antibiotica en een paar keer per dag een zoutbad nemen. En, waar mogelijk, een beetje rust nemen als kan. Omdat we nu toch in een heerlijke kamer zitten met banken en stoelen, besluiten we hier te blijven. Ondanks dat Da Nang niet een hele denderende stad is. Inmiddels ziet de teen er een stuk beter uit, de geur is weg en hij doet niet meer zeer.
Gelukkig hebben we een goeie supermarkt ontdekt en kunnen we lekker zelf cateren.
Morgen (4/4) blijven we nog een dagje rondhangen om overmorgen 5/4 naar Hoi An te vertrekken. Gaan we kijken of Vietnam net zo mooi als het door ons geliefde Laos…

Liefs,
Thijs en Nienke

P.s. de tickets naar Kuala Lumpur (het islamitische Maleisie) zijn geboekt. Willen jullie Geert even vragen of ie wil dimmen?